ลอบเข้าไป

ลอบเข้าไป

การติดอยู่ในเขตอิทธิพลของศัตรูโดยไม่มีอาวุธป้องกันตัวแม้แต่อย่างเดียว ผลลัพธ์จะเป็นยังไง?

เด็กโข่งกลุ่มหนึ่งที่ถูกทิ้งยืนอยู่กับที่ น่าแปลกที่ไม่มีใครรู้สึกหวาดกลัวต่อความตายที่กำลังจะมาถึงเลยสักนิด

เหมือนมันเป็นแค่นิยามหรือคำพูดลอย ๆ คำหนึ่ง อารมณ์ยังไม่ทันได้ถูกปลุกขึ้นมาด้วยซ้ำ

พวกเขาเงยหน้ามองท้องฟ้า นอกจากจะมีของเกะกะสายตาเพิ่มขึ้นมาฝูงหนึ่งแล้ว มันก็ยังเป็นสภาพ... อ้อ ไม่สิ ท้องฟ้าถูกระเบิดจนกลายเป็นสีเทาหม่นไปหมดแล้ว

เหลียนเซิ่งยักไหล่แล้วพูดขึ้นว่า “เมื่อกี้ฉันเพิ่งพูดอะไรไปนะ? ฉันบอกว่าสมัครใจเข้าร่วมปฏิบัติการช่วยเหลือไงล่ะ เห็นไหม ถ้าเมื่อกี้ตอบตกลง พวกเราก็ถือว่าสละชีพเพื่อชาติ ไม่ใช่ตายเพราะอุบัติเหตุหรอก”

หมอหลิน “เฮอะ ๆ”

ไม่รู้ว่าเด็กพวกนี้กินอะไรโตมา ถึงได้กินจนสมองหายไปหมดแบบนี้

หมอหลินด่าว่า “ยังจะมาพูดบ้าอะไรอีก! ที่ไหนพอหลบได้ก็รีบไปหลบซะ! ถ้าไม่ไหวจริง ๆ ก็ไปฉีกผ้าขาวมาพันตัวไว้! เอาชีวิตรอดให้ได้ เดี๋ยวฉันพาพวกนายกลับโรงเรียนเอง”

“แต่พวกเราใกล้จะจบแล้วนะครับ” ฟางเจี้ยนเฉินชะงักไปนิดหนึ่งก่อนพูดต่อ “หมอหลิน ขอบคุณนะครับ”