ช่วยเหลือ

ช่วยเหลือ

พวกนักเรียนกับหมอหลินที่ถูกคุมขังอยู่ในฐานทัพ ยังคงต้องนั่งอยู่บนพื้นตลอดเวลา แต่ก็ไม่ได้ถูกทำร้ายหรือสร้างความลำบากให้

ทหารเกลนคอยป้อนข้าวป้อนน้ำให้ แต่เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่แผนการระยะยาว และอีกฝ่ายก็ไม่ได้คิดจะวางแผนระยะยาวอะไรด้วย

พวกเขามองดูทิวทัศน์นอกหน้าต่างที่มืดลง แล้วก็สว่างขึ้น ผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนไปอีกรอบ

นาน ๆ ทีจะเห็นยานบินแล่นผ่านนอกหน้าต่าง แต่ไม่นานก็โดนเลเซอร์ของระบบป้องกันยิงร่วงลงมา

อาวุธล้ำสมัยที่เดิมทีมีไว้ต้านทานศัตรูภายนอก ยังไม่ทันได้ใช้ประโยชน์อะไร ก็โดนแก้ข้อมูลจนกลายมาเป็นอาวุธสังหารพวกเดียวกันเอง ช่างน่าขันสิ้นดี

กลางดึกพวกนักเรียนไม่กล้านอนหลับ พอล้าจนทนไม่ไหวจริง ๆ ก็จะเผลองีบไปครู่หนึ่ง แต่ไม่นานก็ต้องสะดุ้งตื่นเพราะเสียงระเบิดที่ดังขึ้นมาดื้อ ๆ ความรู้สึกที่ประสาทต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมาตึงเครียดกะทันหันแบบนั้น มันทรมานมากจริง ๆ

ทั่วทั้งห้องมีแต่เสียงหายใจอึดอัด พวกเขาเริ่มซึมเศร้า เอาแต่ลืมตาจ้องเพดาน นอนไม่หลับตลอดทั้งคืน