ด่าเปิง

ด่าเปิง

พวกเหลียนเซิ่งตามคนอื่น ๆ มาถึงด้านนอกหลุมหลบภัยที่ใกล้ที่สุด แถวของผู้คนยาวเหยียดทอดยาวลงไปด้านล่าง จากตรงนี้พอมองเห็นทางเข้าที่ก่อสร้างเป็นโครงแน่นหนาอยู่แต่ไกล

“...แม่เจ้าโว้ย—!”

ฟางเจี้ยนเฉินอ้าปากค้าง ร้องตกใจออกมาอย่างอดไม่ได้

เหลียนเซิ่งยืนอยู่ข้างหลังเขา รู้สึกมึนงงไปชั่วขณะเหมือนกัน

เพราะปัญหาระบบเครือข่าย ทางการจึงยังไม่ได้ประกาศเตือนเรื่องการอพยพหลบภัยและภาวะสงคราม รถสาธารณะด้านนอกยังคงวิ่งอยู่บนท้องถนน เพียงแต่ปรับเปลี่ยนเส้นทางเพื่อขนส่งผู้คนจากจุดต่าง ๆ ทั่วเมืองไปยังหลุมหลบภัยที่ปลอดภัย

มียานบินแล่นผ่านไปบนท้องฟ้าสองสามลำ ฝูงชนพากันทยอยมุ่งหน้าเข้าไปใกล้หลุมหลบภัยอย่างต่อเนื่อง

ข้าง ๆ กันเป็นโรงเรียน กลุ่มนักเรียนยืนเกาะกลุ่มกันสามคนห้าคนคอยชะเง้อมองหาคนในครอบครัวของตัวเอง

ทหารคอยคุมความสงบเรียบร้อยอยู่ข้าง ๆ แถวนี้ถึงจะเบียดเสียดแต่ก็ไม่วุ่นวายโกลาหล

แต่คนที่เปิดประตูหลุมหลบภัย ปล่อยให้ชาวเมืองเขตสามสิบหกเข้าไปข้างใน และคอยตรวจตราคนที่ผ่านเข้าออก กลับไม่ใช่เจ้าหน้าที่ของพันธมิตร แต่เป็นกองทัพพันธมิตรเกลน