หลบไป

หลบไป

“พวกเธอทำอะไรกัน?” หมอหลินหมุนกายหันกลับมามองพวกเขาก่อนจะพูด “ทำสีหน้าอะไรกันน่ะ? ลืมไปแล้วหรือไงว่าตัวเองมีฐานะอะไร? ถึงได้กลัวกันขนาดนี้?”

พวกนักเรียนเงยหน้าขึ้นมองเขา

พอรู้ว่าเรื่องเลี่ยงไม่ได้แล้ว ความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวคืองุนงงจนทำอะไรไม่ถูก จากนั้นพอนึกทบทวนดูว่าตัวเองทำอะไรได้บ้าง ก็พบว่าพวกเขาทำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง

ความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงแล่นขึ้นมาจากปลายเท้า ยิ่งทำให้จิตใจสั่นคลอน จนถึงตอนนี้ก็เริ่มสงสัยในตัวเองขึ้นมาแล้ว

พวกเขาฝึกซ้อมกันมาตั้งนาน พกทั้งความเชื่อมั่นและความมุ่งมั่นมาเต็มเปี่ยม แต่พอเจอเรื่องเข้าจริง ๆ แค่โดนขังไว้ในตึกหลังเดียว ก็ทำอะไรไม่ได้เลยอย่างนั้นเหรอ?

ทำไมพวกตนถึงได้อ่อนแอขนาดนี้กันนะ?

“ใจเย็น ๆ ก่อน” เสียงสุขุมของหมอหลินดังขึ้นเหนือหัว เขาเอ่ยปลอบพวกนักเรียนว่า “พวกเธอโตกันหมดแล้ว ควรจะรับมือกับปัญหาได้ด้วยตัวเอง โลกความเป็นจริงไม่ได้ให้โอกาสพวกเธอค่อย ๆ ก้าวไปข้างหน้าหรอกนะ พวกเธอต้องวิ่งแล้ว”

“พวกผม...” นักเรียนชายคนหนึ่งบอก “พวกผมไม่ได้กลัวครับ แค่รู้สึกงุนงงไปหมด”

“ตอนนี้พวกเราไม่รู้อะไรเลยจริง ๆ และก็ไม่มีอะไรสักอย่าง เพราะงั้นไม่เป็นไรหรอก แต่อย่าลืมใช้ความคิด” หมอหลินพูด “ถึงไม่รู้ว่าทำอะไรได้บ้างก็หยุดอยู่กับที่ไม่ได้ อีกอย่าง จริง ๆ แล้วพวกเธอก็รู้อยู่แก่ใจว่าตอนนี้ต้องออกไปข้างนอกก่อน ถ้าอย่างนั้นเราก็แค่ไปหาทางออก ใช่ไหมล่ะ?”