ล็อกเป้า

ล็อกเป้า

ในวันหยุดวันสุดท้ายก่อนที่การแข่งคัดเลือกจะเริ่มขึ้น—ถ้าจะพูดให้ถูกก็คือเหลือแค่ครึ่งวัน—เหลียนเซิ่งกับพวกหลู่หมิงหย่วนกะว่าจะไปเดินย่านการค้าในเขต 36 เพื่อหาซื้อของกินมาปรนเปรอปากท้องตัวเองสักหน่อย

แต่ทั้งกลุ่มแทบไม่มีใครคุ้นเคยกับเขต 36 เลย พื้นที่ส่วนใหญ่ที่นี่เป็นเขตเหมืองแร่ที่คนอยู่อาศัยไม่ได้ ถัดไปก็เป็นพวกบ้านเก่ารกร้าง มีคนอยู่อาศัยจริง ๆ แค่ในตัวเมืองไม่กี่เขตที่มีการจดทะเบียนไว้เท่านั้น

หลู่หมิงหย่วนมาอยู่ที่นี่นานที่สุดก็จริง แต่ปกติเขาไม่มีเวลาออกไปไหนเลย มัวแต่ยุ่งกับการเก็บข้อมูลสารพัด ไหนเลยจะมีอารมณ์ไปเดินเล่น

สุดท้ายทุกคนเลยต้องพึ่งกวางเหน่าอีกรอบ

พอกรองตามเงื่อนไขเรื่องเวลาและระยะทางแล้ว ที่ที่เหมาะที่สุดก็ยังคงเป็นเขตเมืองตะวันออกที่พวกเขาเคยไปเช่าห้องนั่นเอง

ทุกคนมองหน้ากันเลิกลั่กด้วยความลังเล ชะตากรรมคงเรียกร้องให้ต้องไปที่นั่นจริง ๆ สินะ

หลู่หมิงหย่วนหันมองเพื่อนรอบตัว ก่อนจะถามเสียงเบา “แล้วยังจะไปกันไหม”

เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้ใจกล้าบ้าบิ่นเหมือนคนพวกนี้ เขาเป็นแค่ประชาชนผู้บริสุทธิ์ เป็นพลเมืองดีที่อยู่ในกรอบมาตั้งแต่เด็ก

ฟางเจี้ยนเฉินกัดฟันพูด “ไม่ไปแล้วจะทำไง เดินมั่วเองเหรอ สิบสองชั่วโมงยังไม่พอให้เราเดินสำรวจฐานทัพจนทั่วเลยมั้ง”