กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
เฟิงอี้
เยี่ยปู้ชิงกดเสียงต่ำ ขณะกำลังพัวพันอยู่กับปาเลี่ยน เขาก็พูดกับเฉิงเจ๋อผ่านช่องสื่อสารไปด้วยว่า “เหวี่ยงคนมาทางนี้ ให้พวกมันผูกติดกันเป็นปมไปเลย”
ฝีเท้าที่กำลังบุกตะลุยของเฉิงเจ๋อชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะโวยวายออกมาอย่างเดือดดาล “เห็นฉันเป็นใครฮะ! ให้ใช้ตัวเองเป็นจุดศูนย์กลางแล้วหมุนเหวี่ยงสร้างแรงเหวี่ยงหนีศูนย์เนี่ยนะ? น้ำหนักตัวฉันยังไม่พอโว้ย”
เยี่ยปู้ชิงบอก “ฉันหมายถึงให้โยนมาตัวหนึ่ง โพจวินเบากว่า กระชากมันมา”
เฉิงเจ๋อยังคงกระแทกเสียงโกรธ ๆ “ต่อให้ฉันเป็นเดอะฮัลค์ตัวจริง หุ่นยนต์มันจะยอมให้ฉันทำอะไรพิสดารขนาดนั้นได้เหรอวะ!”
“...” เยี่ยปู้ชิงพูด “ไม่ลองก็ไม่รู้จริง ๆ นั่นแหละ”
เหลียนเซิ่งเห็นด้วย “พี่ปู้พูดถูก นายจะมาทำตัวขาดจิตวิญญาณแห่งการค้นหาความจริงแบบนี้ไม่ได้ ต้องกล้าจินตนาการหน่อยสิ”
“จินตนาการว่าตัวเองโดนยิงพรุนจนเหลือแต่โครงกระดูกงั้นเหรอ...” จ้าวจั๋วลั่วช่วยเตือนอย่างนุ่มนวล “นายกำลังจะโดนยิงพรุนแล้วนะ”
เฉิงเจ๋อคำรามลั่น แล้วยกกระบอกปืนใหญ่ของตัวเองขึ้นมา
เขาแทบจะโดนอาวุธความร้อนของโพจวินกับเหลยเป้ากระหน่ำยิงจนมึน สองคนฝั่งตรงข้ามไม่ออมมือให้เลยสักนิด เขาเลยเร่งเครื่องเต็มสูบ เริ่มเลื้อยหลบเป็นรูปตัวเอสแบบสเต็ปงูเลื้อย