กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
หาดทราย
จี้ปานกับเฝิงเหลียงเริ่มมุ่งหน้าไปยังจุดที่ทำเครื่องหมายสีแดงไว้แล้ว
เหลียนเซิ่งมองสัญลักษณ์บอกตำแหน่งคนบนแผนที่ แล้วเริ่มจัดเส้นทางการเคลื่อนที่ให้พวกเขาต่อ
จ้าวจั๋วลั่วนั่งเหม่ออยู่ข้าง ๆ คนเดียว สีหน้าดูจะเหงาอยู่บ้าง เขาก้มมองรอยเท้าเลือนรางตรงหน้า ไม่รู้ว่าจะต้องทำอะไรดี
เหลียนเซิ่งแตะแผงควบคุมพลางถามขึ้นว่า “นายว่างมากเหรอ”
จ้าวจั๋วลั่วเงยหน้าขึ้นช้าไปจังหวะหนึ่งแล้วถามกลับ “แล้วเธอไม่ว่างเหรอ”
“จริง ๆ ฉันยุ่งมากนะ ต้องคอยสั่งการรบให้พวกเขา” เหลียนเซิ่งบอก “นายก็ลองดูสิ”
จ้าวจั๋วลั่วตอบ “ไม่สนิทกันสักคน ไม่ก็ยังไม่เจอกันเลย”
การไปชี้แนะวิพากษ์วิจารณ์ท่าทางการต่อสู้ของคนอื่นมันชวนให้โดนเกลียดเอาได้ ยิ่งกับคนที่ไม่สนิทด้วยแล้ว
——ทุกคนก็เป็นนักเรียนเหมือนกัน ทำไมถึงคิดว่าตัวเองวิเศษกว่าคนอื่นล่ะ ยังจะมาชี้แนะอีก ช่างกล้าหน้าด้านนัก