คอยดูเถอะ

คอยดูเถอะ

ฟางเจี้ยนเฉินยอมรับความจริงข้อนี้ไม่ได้จริง ๆ

ร่างเขาชะงักค้างไปหนึ่งวินาที ก่อนจะโถมตัวลงไปนอนคว่ำกับพื้น สองมือยกขึ้นปิดหน้าแล้วเริ่มแหกปากโอดครวญ

“ฝีมือใครกัน ใครทำวะเนี่ย ฉันจะแจ้งตำรวจแล้วนะเว้ย กล้าดียังไงมาขโมยของนักเรียนทหาร ทำไมไม่เหาะขึ้นฟ้าไปเลยล่ะวะ”

เหลียนเซิ่งเห็นเขามีสภาพแบบนั้นก็พลันอารมณ์ดีขึ้นมาทันที “อย่างน้อยเขาก็ยังเหลือกระเป๋าไว้ให้ตั้งครึ่งใบ แถมยังเก็บเข้าที่เดิมให้อีก ใส่ใจขนาดไหนคิดดูสิ”

ฟางเจี้ยนเฉินทุบพื้นรัว ๆ “ถ้าไม่มีขนมกิน สู้ตายไปเลยยังดีกว่า!”

หลู่หมิงหย่วนกลั้นคำพูดไว้ครู่หนึ่ง เขารู้สึกจริง ๆ ว่าเรื่องนี้ไม่มีคำพูดไหนจะปลอบใจได้ แม้จะไม่เข้าใจความรู้สึกได้ทั้งหมด แต่ตอนนี้ก็รู้สึกเหมือนฟ้าถล่มดินทลายตามไปด้วย จึงบอกไปว่า “เสียใจด้วยนะ”

จู่ ๆ ฟางเจี้ยนเฉินก็เด้งตัวลุกพรวดขึ้นมาจากพื้น แล้วรีบวิ่งไปค้นกระเป๋าใบอื่นต่อ

ในค่ายฝึกไม่มีของใช้ประจำวันอะไรที่ต้องพกมาเลย เพราะของที่จำเป็นต้องใช้มีแจกให้หมดแล้ว เพื่อให้มั่นใจว่าตลอดครึ่งปีหรืออาจจะนานกว่าหนึ่งปีข้างหน้าจะมีขนมกินไม่ขาดมือ แต่ละคนเลยขนกระเป๋าเดินทางกันมาคนละสามถึงสี่ใบ

หลู่หมิงหย่วนหันไปมองเหลียนเซิ่ง ส่วนเหลียนเซิ่งก็หันไปมองจ้าวจั๋วลั่ว