แรงงานฟรี

แรงงานฟรี

พวกเหลียนเซิ่งทำตามคำสั่งสอนของครูฝึกอย่างเคร่งครัด พากันลากกระเป๋าเดินทางเดินออกไปข้างนอก

ที่นี่อากาศเย็นกว่าเขตสองอยู่หน่อย ตอนต้นเดือนกรกฎาคม แดดที่เขตสองก็แผดเผาจ้าจนแสบผิวแล้ว แต่ที่นี่ยังมีไอเย็นพัดผ่านให้รู้สึกสดชื่นอยู่บ้าง

พอเหลียนเซิ่งเดินออกมาถึงถนน ถึงได้รู้ว่าเขตสามสิบหกเป็นพื้นที่ห่างไกลความเจริญจริง ๆ ตึกรามบ้านช่องส่วนใหญ่ค่อนข้างเตี้ย ระบบจักรกลตามท้องถนนก็อยู่ในระดับต่ำ ร้านรวงบางแห่งยังใช้คนขายแบบดั้งเดิมอยู่เลย

อาจเพราะยังไม่ใช่เวลาคนพลุกพล่าน แถมตรงนี้ไม่ใช่ถนนสายหลัก คนสัญจรไปมาก็เลยบางตา พวกเขายืนรออยู่ตั้งครึ่งชั่วโมงกว่าจะได้ขึ้นรถมุ่งหน้าไปยังจุดหมาย

ฟางเจี้ยนเฉินก้มมองกวงเหน่าอย่างละเอียดอยู่สองทีแล้วพูดขึ้นว่า “ระบบนำทางแถวนี้ดูไม่ค่อยเวิร์กเท่าไรแฮะ”

เวลาที่ระบุไว้บนแผนที่กับจุดขึ้นรถ เห็นได้ชัดว่าคลาดเคลื่อนจากความเป็นจริงไปเยอะ ไม่รู้ว่ารอบนี้เป็นเหตุสุดวิสัย หรือว่าเขาเปลี่ยนเส้นทางกันจริง ๆ

เพิ่งมาถึงที่นี่ใหม่ ๆ ทุกคนเลยพยายามลดเสียงคุยให้เบาลง จะได้ไม่ไปรบกวนคนอื่น

เหลียนเซิ่งมองวิวทิวทัศน์ที่แล่นผ่านนอกหน้าต่างพลางถามขึ้น “ทำไมรถแล่นมาตั้งไกล แต่สองข้างทางแทบไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลยล่ะ”