กำลังคน

กำลังคน

พวกตนเดินเลี้ยวลดคดเคี้ยวไปเรื่อยจนจำไม่ได้แล้วว่าผ่านทางไหนมาบ้าง ไม่แน่ว่าอาจจะเดินวนรอบภูเขาเพิ่มอีกรอบเพื่อเพิ่มระยะทางด้วยซ้ำ

ในที่สุดครูฝึกก็เริ่มพาพวกตนเดินลงเขาเสียที

ระหว่างทางเจอดักซุ่มโจมตีอีกรอบ ซึ่งเป็นรอบสุดท้ายของขาไป คราวนี้พวกนักเรียนเข็ดจนจำขึ้นใจ ป้องกันแน่นหนาทุกกระเบียดนิ้วจนดูระแวงเกินเหตุ พากันงัดข้อปักหลักวุ่นวายอยู่ที่เดิมพักใหญ่ ไม่ยอมเดินหน้าต่อ

ครูฝึกดึงยังไงก็ไม่ยอมขยับ สุดท้ายต้องเดินไปหน้าแถวแล้วถีบก้นพวกนักเรียนชายพลางสั่ง “พอได้แล้ว!” ถึงได้พาเคลื่อนพลต่อได้

ยังดีที่รอบนี้ไม่มีข้อผิดพลาดอะไรโผล่มาอีก

พอใกล้ถึงเที่ยงวัน ครูฝึกก็หยุดเดินแล้วประกาศให้เริ่มช่วงพักยาว

ตอนนี้พวกตนมาถึงพื้นที่ราบอันห่างไกล ข้าง ๆ มีฐานรากสิ่งปลูกสร้างที่สร้างค้างไว้ครึ่งหนึ่ง และหิมะก็บางลงไปเยอะมาก

ในเวลาห้าสิบนาทีนี้ พวกตนสามารถปลดสัมภาระถ่วงน้ำหนักลงได้ ทุกคนจึงเตรียมตัวกินข้าว

อาหารที่พกมาเป็นชุดอาหารพร้อมทาน แต่อากาศหนาวขนาดนี้ ข้าวข้างในจับตัวเป็นก้อนแข็งหมดแล้ว ยังไงก็ต้องอุ่นเสียหน่อยถึงจะอร่อย ถือโอกาสผิงไฟอุ่นมือไปด้วยในตัว