ตบตา

ตบตา

พอได้ยินพวกเขาบ่นพลางวิเคราะห์สถานการณ์ได้อย่างสมจริงสมจัง ครูฝึกในเงามืดก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ “ทหารที่เก่งกาจ จะต้องเป็นนักแสดงที่ยอดเยี่ยมด้วย เยี่ยมมาก เยี่ยมจริง ๆ”

ตอนนั้นพวกนักเรียนในกลุ่มใหญ่ พอได้ยินครูฝึกบอกให้พัก คิดว่าคงไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้ว ก็เลยพากันคลายความระวังลงทันที พวกเขาเก็บอาวุธแล้วนั่งลงเป็นกลุ่ม ๆ สองสามคนเพื่อรอรับคำสั่งต่อไป

ระยะทางผ่านมาเกินครึ่ง แถมระหว่างทางยังโดนปั่นหัวสารพัดจนเหนื่อยล้าไปทั้งตัวทั้งใจ

พวกเขาดึงตัวนักเรียนทีมหนึ่งที่พลัดหลงสองสามคนนั้นไว้ แล้วถามว่า “พวกนายไปทะเลาะกับครูฝึกอีท่าไหนเนี่ย ใจกล้าบ้าบิ่นดีจริง ๆ”

นักเรียนชายส่ายหัวไปมาแล้วบอก “เรื่องมันยาวน่ะ... หลัก ๆ คือพอถึงจังหวะที่ควรลงมือ มันก็ต้องลงมือ...”

ทางฝั่งทีมหนึ่ง ครูฝึกยกมือขึ้นโบกส่งสัญญาณ นักเรียนที่ซุ่มอยู่ในเงามืดก็ชูมือถือปืนโผล่หัวออกมา แล้วเปิดฉากสาดกระสุนใส่อย่างบ้าคลั่ง

กระสุนพุ่งเข้าใส่จากรอบทิศทาง ทะลวงผ่านพุ่มไม้เตี้ย ๆ เฉียดผ่านพื้นดินจนหิมะละเอียดฟุ้งกระจาย

ความเงียบสงบถูกทำลายลงในพริบตา

นักเรียนที่นั่งอยู่กับพื้นพอได้ยินเสียงระเบิดดังสนั่น ใจก็หล่นวูบทันที รีบใช้มือขวายันพื้นดีดตัวลุกขึ้นยืน แล้วมองไปยังทิศทางที่เสียงปืนดังขึ้น แต่สิ่งที่เห็นกลับเป็นนักเรียนไม่กี่คนที่สวมชุดเครื่องแบบทหารที่คุ้นตา เลยพากันอึ้งไปเลย “เชี่ยเอ๊ย! เชี่ย อะไรกันวะเนี่ย!”