กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ลูกไม้
สิ้นเสียงครูฝึก บรรดามือสไนเปอร์ที่โผล่หัวออกมาก็รีบดึงปืนกลับแล้วมุดกลับไปซ่อนตัวทันที
พวกนักเรียนพากันงงงันไปชั่วขณะ ไม่รู้ว่าควรจะตัดสินใจยังไงต่อดี จะให้อยู่เฉย ๆ รอโดนยิงก็คงไม่ได้แน่ แต่ถ้าผลีผลามเคลื่อนไหว ใครจะไปรู้ล่ะว่าจะมีเงื่อนไขพิเศษอะไรโผล่มาอีก
“อะไรนะ! เกิดเรื่องอะไรขึ้นเนี่ย” นายสามนัดที่เพิ่งโดนยิงไปเมื่อกี้ร้องตะโกนลั่น “พวกนั้นเล็งปืนยิงใส่เราชัด ๆ แต่ครูกลับถึงกับบอกว่าเป็นสามัญชนเนี่ยนะ! ครูฝึกหลอกพวกเราอยู่เหรอครับ!”
ครูฝึกบอกว่า “จะเป็นสามัญชนหรือไม่ มันขึ้นอยู่กับสถานะของพวกเขา ไม่ใช่คิดเอาเองตามใจชอบ! บางทีเขาอาจจะเข้าใจผิดคิดว่าพวกเธอเป็นผู้บุกรุกก็ได้ บางทีเขาอาจจะแค่ป้องกันตัว หรือบางทีเขาอาจจะแค่เดินผ่านมาแถวนี้เฉย ๆ ก็ได้นะ”
นักเรียนคนนั้นเอามือกุมอกพลางร้องว่า “ผมตายไปแล้ว ใครจะไปสนว่าพวกนั้นมีแรงจูงใจอะไรกันเล่า!”
“ในฐานะทหาร การยิงเป้าหมายตายโดยที่ยังไม่ได้ยืนยันตัวตนมันก็ผิดทั้งนั้น” ครูฝึกพูด “ดูให้ชัดสิเพื่อนเอ๋ย! ในป่าในดงแบบนี้มันใช่ที่ที่พวกเธอจะมายิงปืนสุ่มสี่สุ่มห้าได้เหรอ ที่นี่ไม่ใช่เขตสู้รบสักหน่อย เห็นชีวิตคนเป็นผักปลา พวกเธอนี่มันบ้าไปแล้วชัด ๆ!”
พวกนักเรียนตอบโต้ “ใครกันแน่ที่บ้ากว่ากัน!”
ครูฝึกตวาด “ขั้นตอนปกติต้องทำยังไง พวกเธอได้สอบถามไหม ได้เห็นกับตาตัวเองหรือเปล่าว่าเขายิง แล้วตอนเดินทัพได้แสดงตัวไหมล่ะ”
“ฉันตายตาไม่หลับแน่!” เหลียนเซิ่งถาม “สรุปแล้วตัวตนของเขาเป็นสามัญชนจริง ๆ หรือเปล่าคะ”