พ่อ

พ่อ

คนกลุ่มใหญ่รุมล้อมเหลียนเซิ่ง ต่างคนต่างแย่งกันพูด ขอร้องให้นางทำให้ดูอีกสักรอบ

พวกเขาถูไม้ถูมือ หน้าด้านถึงขั้นยกคำเยินยอที่เพิ่งใช้ประจบครูฝึกมาสาดใส่เหลียนเซิ่งต่อ แม้แต่เครื่องหมายวรรคตอนยังไม่ยอมเปลี่ยน ไม่มีความจริงใจเลยสักนิดเดียว

ครูฝึกที่ยืนอยู่ไกล ๆ ชี้หน้าพวกเขาพลางพูดตัดพ้อ “พวกแกนะพวกแก! ยางอายไม่มีกันบ้างเลยหรือไงฮะ”

เทียบกับครูฝึกที่อารมณ์ขึ้น ๆ ลง ๆ เดายากแล้ว สู้พึ่งเพื่อนร่วมรุ่นย่อมวางใจได้มากกว่า ครูฝึกทำให้ดูอย่างมากแค่รอบสองรอบ แต่เพื่อนตัวท็อปที่นำทางได้เนี่ย สามารถสาธิตให้ดูได้เรื่อย ๆ

เหลียนเซิ่งยักไหล่เป็นเชิงบอกว่า เซนเซอร์ของนางถูกปิดไปแล้ว ตอนนี้นางเองก็จนปัญญาเหมือนกัน

เหล่านักเรียนถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ ต่างพากันผิดหวังยกใหญ่ พลางส่งสายตาละห้อยมองไปทางครูฝึก หวังให้อีกฝ่ายช่วยเปิดระบบให้อีกครั้ง

เหลียนเซิ่งจะเบียดฝูงชนออกไปกินข้าว พวกเขาก็แตกตื่นกันอีกระลอก “เดี๋ยว ๆๆ! ท่านเทพอย่าเพิ่งไป! ขอพวกเรายลโฉมเป็นบุญตาอีกนิดเถอะ!”

เหลียนเซิ่งถาม “จะมายลโฉมดูอะไรกัน”

“พวกเราตื่นเต้นกันเกินไปหน่อย อย่าถือสากันเลยนะ ขอแค่ห้านาทีก็พอ!” นักเรียนชายคนหนึ่งระวังเว้นระยะห่างจากนางเพื่อไม่ให้ดูเสียมารยาท แล้วบอกว่า “ช่วยอธิบายข้อมูลจริงของหุ่นรบหน่อยสิ แบบว่าเวลาเคลื่อนไหวต้องคุมจังหวะแล้วเอาไปปรับใช้ยังไงน่ะ”