หยุดอยู่ตรงนั้น

หยุดอยู่ตรงนั้น

จังหวะล้มลุกคลุกคลานของเหล่านักเรียนดำเนินต่อเนื่องไปตลอดทั้งช่วงบ่าย แต่ก็ยังไม่มีความคืบหน้าอะไรชัดเจน นี่เป็นการฝึกที่ต่อให้สมองรู้ว่าควรทำยังไง แต่ร่างกายก็ยากจะตามทัน

การจับจุดศูนย์ถ่วงและการทรงตัวเป็นเรื่องสัญชาตญาณของพวกเขาไปแล้ว ไม่มีใครมานั่งคิดหรอกว่าต้องเดินยังไงถึงจะไม่หกล้ม และไม่มีใครมานั่งคิดว่าต้องปีนด้วยท่าไหน น้ำหนักตัวถึงจะไม่สร้างแรงกดทับต่อกระดูกมากเกินไป

แต่ตอนนี้ตอนบังคับหุ่นรบกลับต้องคิด

พอใช้เซนเซอร์ แม้สิ่งที่พวกเขาขยับยังคงเป็นร่างกายตัวเอง แต่สิ่งที่ควบคุมจริง ๆ คือหุ่นรบขนาดมหึมา หุ่นรบหนักตั้งหลายตัน แถมอุปกรณ์ที่ติดตั้งก็ต่างกัน ทำให้น้ำหนักซ้ายขวามีความเหลื่อมล้ำกันเล็กน้อย เรื่องนี้จึงยิ่งต้องอาศัยการกะแรงที่แม่นยำขึ้นไปอีก

แค่เดินหรือวิ่งในชีวิตประจำวันอาจรู้สึกติดขัดแค่นิดหน่อย ไม่นับเป็นปัญหาอะไร แต่เมื่อไหร่ที่ต้องกระโดด โดยเฉพาะการปีนบาร์เดี่ยวแบบตอนนี้ที่มีการถ่ายเทจุดศูนย์ถ่วงอยู่ตลอด ช่องโหว่และจุดอ่อนในการควบคุมทั้งหมดก็ถูกเผยออกมาจนหมด

ตอนนี้พวกเขาก็เหมือนทารกที่เพิ่งหัดเดิน ต้องมาเรียนรู้วิธีเดินใหม่อีกรอบ

ในที่สุดเหลียนเซิ่งก็แน่ใจแล้วว่า แรงกดทับที่ต่างกันเล็กน้อยตรงไหล่ไม่ใช่ภาพหลอน แต่เป็นเรื่องจริง