ชำนาญ

ชำนาญ

พอเห็นพวกนักเรียนไม่ตอบสนอง ครูฝึกที่ยังค้างท่าเดิมอยู่ก็เร่ง “รีบมาสิ ยืนบื้ออยู่ทำไม เลียนแบบให้ดี!”

ทุกคนรู้สึกเหมือนโดนดูถูกสติปัญญา

“มันไร้สาระนะครับครูฝึก” นักเรียนคนหนึ่งร้องบอก “ใครเขาจะมายืนปิ้วปิ้วปิ้วกันตรงนี้!”

ฟางเจี้ยนเฉินหมดอารมณ์ขึ้นมาทันที จึงค่อย ๆ ถอยไปทางประตู “ความคุ้นเคยกับหุ่นรบของฉันยังห่างไกลอีกเยอะ ขอตัวกลับก่อนล่ะ”

จ้าวจั๋วลั่วกับพวกที่เหลือค่อย ๆ ขยับแนบกำแพงออกมา เตรียมจะแอบชิ่งไปเงียบ ๆ เหมือนกัน

“จะโวยวายอะไรกัน! หยุดอยู่ตรงนั้นเลย คิดจะก่อกบฏหรือไง!” ครูฝึกตวาดลั่น “เข้ามาแล้วคิดจะออกไปง่าย ๆ เรอะ ฝันไปเถอะ! กลับเข้าที่ให้หมด!”

เหล่านักเรียนอิดออดเบียดเสียดกันอยู่ตรงประตู

เหลียนเซิ่งถาม “แล้วตกลงนี่เป็นการทดสอบการแสดง หรือทดสอบจินตนาการกันแน่คะ”

ครูฝึกพูดอย่างผิดหวัง “พวกนายนี่มันทึ่มจริง ๆ”