ฝากบอก

ฝากบอก

การฝึกเริ่มตอนบ่ายสองโมง

พวกเธอตื่นก่อนเวลาสิบห้านาที เอาน้ำเย็นลูบหน้าให้ตื่นเต็มตา แล้วค่อยมุ่งหน้าไปยังสนามฝึกของตัวเอง

พวกจ้าวจั๋วลั่วกำลังฝึกกันอยู่ข้างในแล้ว พอเหลียนเซิ่งผลักประตูเข้าไป ก็เห็นพวกเขาเหงื่อท่วมตัวกำลังปีนโครงเหล็กสูงอยู่ด้านข้าง

มันเป็นโครงสร้างต่อแบบไร้รูปแบบที่ประกอบขึ้นง่าย ๆ จากท่อเหล็กไม่กี่ท่อน สูงกว่าสี่เมตร ส่วนความยาวนั้นกะไม่ถูก

สนามฝึกรอบนี้ค่อนข้างแปลกตา ผนังทั้งสี่ด้านดูเหมือนจะเป็นจอแสดงผลแบบเรียบ ส่วนพวกนักเรียนก็สวมชุดหนาเทอะทะ ไม่รู้ว่ากำลังทำอะไรกันอยู่ แต่การเคลื่อนไหวของทุกคนดูเก้งก้างงุ่มง่ามไปหมด

สรุปคือ นี่ไม่ใช่ภาพที่เหลียนเซิ่งจินตนาการไว้เลยสักนิด

“เกิดอะไรขึ้นเนี่ย” เหลียนเซิ่งเดินเข้าไปถาม “ไม่ใช่ว่าต้องฝึกหุ่นรบเหรอ ฝึกเซนเซอร์ไม่ใช่เหรอไง”

จ้าวจั๋วลั่วปีนไปได้ครึ่งทาง พอได้ยินเสียงก็ก้มลงมองเธอ ส่ายหน้าด้วยสีหน้าสุดแสนจะรันทด แล้วปล่อยมือทั้งสองข้าง ร่วงลงมาจากข้างบน

เหลียนเซิ่งถาม “กินข้าวหรือยัง”