สิ้นสุด

สิ้นสุด

เซี่ยเยี่ยนเฟิงตั้งท่า ปรับตำแหน่งยืนประจันหน้ากับเธออย่างระแวดระวัง แต่เหลียนเซิ่งกลับทำเพียงแค่มองดูหล่อนพลางตั้งท่าตั้งรับไว้เท่านั้น

เซี่ยเยี่ยนเฟิงจึงไม่เกรงใจอีกต่อไป หล่อนเป็นฝ่ายเปิดฉากบุกก่อนด้วยการเตะใส่เธอ

สายตาของเหลียนเซิ่งกวาดมองหล่อนรอบหนึ่ง ถอยเท้าขวาไปข้างหลังเล็กน้อย ถ่ายน้ำหนักตัวไปด้านหลังแล้วหลบได้อย่างคล่องแคล่ว เซี่ยเยี่ยนเฟิงเตะซ้ำตามมาติด ๆ เหลียนเซิ่งสปริงปลายเท้าเบา ๆ ไถลตัวหลบไปยังระยะที่ปลอดภัย

“โอ๊ะ ก็ดูมีไฟดีนี่นา” เหลียนเซิ่งเห็นท่วงท่าของหล่อนยังนับว่าลื่นไหลและพอมีกระบวนท่าอยู่บ้าง ถึงจะยังไร้จิตวิญญาณแต่อย่างน้อยก็พอมีเค้าโครง เธอจึงผิวปากทีหนึ่งแล้วพูดว่า “เคยเรียนมาจริง ๆ ด้วยสินะ”

เซี่ยเยี่ยนเฟิงเม้มปากแน่น ไม่ได้พูดอะไร

ย่อมต้องเคยเรียนมาอยู่แล้ว ฟิตหุ่นก็ต้องซ้อมชกมวย ป้องกันตัวก็ต้องเรียนศิลปะป้องกันตัว พออยากเข้าซานเยา ก็อุตส่าห์ไปเรียนส่านต่าเพิ่มเป็นพิเศษอีก

เหลียนเซิ่งหลบหลีกไปพลางเอ่ยถามไปพลางว่า “ในการแข่งรอบนี้ เธอออกคำสั่งไปกี่ครั้งกัน เธอทำหน้าที่ในฐานะผู้บัญชาการไปมากแค่ไหน”

“คนเราต้องลงแรงพยายามแค่ไหน ถึงจะได้ผลตอบแทนกลับมาแค่นั้น แต่ว่านะ เธอต้องมีความมุ่งมั่นมากพอ ถึงจะยอมทุ่มเทความพยายามลงไปได้” เหลียนเซิ่งถาม “แล้วเธอล่ะ มีความมุ่งมั่นอยู่แค่ไหนกัน”