กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
คำขอ
เซี่ยเยี่ยนเฟิงล็อกเอาต์ออกจากฉากไปทันที
พอหล่อนก้าวออกมาจากแคปซูล ผู้จัดการก็ยืนรออยู่ข้างนอกแล้ว
ผู้จัดการอ้าปากค้างเล็กน้อย ชั่วขณะนั้นไม่รู้ว่าจะปลอบใจยังไงดี
พอเซี่ยเยี่ยนเฟิงเดินพ้นออกมา ก็ทรุดตัวลงไปนั่งกองกับพื้นแล้วก้มหน้าร้องไห้โฮ
“ไม่ร้องนะ” ผู้จัดการนั่งยอง ๆ ลงไปลูบหลังปลอบ “ไม่เป็นไรแล้ว”
เซี่ยเยี่ยนเฟิงหอบหายใจอย่างแรงจนเหมือนจะขาดใจ หล่อนไม่เคยร้องไห้ฟูมฟายขนาดนี้มาก่อนเลยในชีวิต
หน้าจอกวงเหน่าวข้าง ๆ กะพริบไม่หยุด เสียงแจ้งเตือนข้อความดังรัวไม่ขาดสาย
“พวกเราเริ่มต้นใหม่ได้นะ ไม่เป็นไรหรอก” จู่ ๆ ผู้จัดการก็ขึ้นเสียงสูงขึ้นมาพลางพูดอย่างมั่นอกมั่นใจ “ใช่แล้ว! พวกเราไปปลุกระดมคนในเน็ตให้รุมประณามพวกนั้นได้! พฤติกรรมแบบนั้นมันไร้จริยธรรมสิ้นดี ก็แค่ระบายอารมณ์ส่วนตัวชัด ๆ พวกนั้นจงใจสร้างกระแส เกาะกระแส หาเรื่องชนเพื่อเรียกยอด...”
“พอได้แล้ว” เซี่ยเยี่ยนเฟิงเงยหน้าขึ้นมา ม่านตาของหล่อนพร่ามัวไปด้วยม่านน้ำตาจนแทบลืมตาไม่ขึ้น แต่ใบหน้าและเงาร่างของผู้จัดการกลับผุดขึ้นมาในหัวของหล่อนอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง