กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ปราบพยศ
“ท่านรองผู้บัญชาการคนเก่งเอ๋ย!” ไป่หมี่เฟยเตาพูดอย่างขัดใจที่อีกฝ่ายไม่ได้ดั่งใจ “นายมีความเห็นยังไงบ้าง!”
โจวซือรุ่ย: “...ก็ดีนี่”
จี้ฟางเสี่ยวรู้สึกว่าภาพตรงหน้านี่มันพิลึกพิลั่นชะมัด “...แล้วสรุปพวกนายได้ข้อสรุปว่าไง”
เหลียนเซิ่ง: “เป็นคนเที่ยงธรรม”
หลอดไฟสว่างจ้า: “เป็นคนฉลาด!”
เหลียนเซิ่งพูดด้วยท่าทางสง่างามเปี่ยมคุณธรรม “ฉันจะปฏิเสธความหวังดีของเขา!”
เหลียนเซิ่งหันไปตอบสหายที่มาส่งข่าวด้วยสีหน้าจริงจัง “ขอบคุณสำหรับความหวังดีที่มาเตือน รวมถึงคุณธรรมอันสูงส่งที่เกลียดชังความชั่วร้าย แต่ฉันก็ยังอยากให้ทั้งสองฝ่ายสู้กันอย่างเต็มที่ ในเมื่อที่นี่คือสนามรบ ในฐานะนักเรียนโรงเรียนทหารก็ควรจะรักษาวินัยอันเข้มงวดเพื่อควบคุมตัวเองอยู่ตลอดเวลา ถ้าทุกคนเอาแต่วิธีการต่ำช้าแบบนี้มาปั่นป่วนระเบียบของสนามรบ การแข่งนี้ก็จะไร้ความหมายสิ้นดี และเหตุผลที่พวกเรามายืนอยู่ตรงนี้ ก็จะกลายเป็นแค่เรื่องเล่นแก้เบื่อของใครบางคน เพราะงั้นเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับว่าฝั่งศัตรูจะใช้วิธีไหน ไม่เกี่ยวกับผลแพ้ชนะสุดท้าย แต่มันเกี่ยวกับความเชื่อมั่นและศักดิ์ศรีของตัวเราเอง”
“ตั้งแต่วินาทีที่เริ่มเกม พวกเราก็คือศัตรูกัน ขอให้ยกดาบขึ้นมาฟาดฟันกันโดยไม่ต้องลังเล แล้วทุ่มสุดกำลังเพื่อชัยชนะเถอะ!”
เด็กหนุ่มฝั่งตรงข้ามเป็นงานสุด ๆ รีบขานรับเสียงดังลั่น “รับทราบ! ขอแสดงความเคารพต่อพันเอกลิเลียนา!”