กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
เปิดฉาก
น้ำเสียงของลิเลียนาเห็นได้ชัดว่าทำให้กลุ่มแฟนคลับของเซี่ยเยี่ยนเฟิงเดือดดาลขึ้นมาทันที
“บ้าเอ๊ย ยัยป้านี่ใครวะ พูดจาเหน็บแนมอยู่ได้”
“ยัยป้านี่จะเป็นใครไม่สำคัญหรอก แต่ถ้าเทียบกับยัยป้านี่แล้ว เซี่ยเยี่ยนเฟิงก็แค่ก้อนขี้หมาก้อนหนึ่งเท่านั้นแหละ”
“เชี่ย หมายความว่าไงวะ? แล้วแกเป็นตัวอะไรล่ะ? พารามีเซียมไร้สมองเหรอ?”
“สันดานมีอยู่แค่นี้ เป็นพวกคนจรจัดมาจากไหนกันเนี่ย?”
“ใครเป็นคนเริ่มพ่นคำหยาบก่อนมิทราบ? ลิเลียนาชอบเลี้ยงหมาไว้คอยไล่กัดคนหรือไง?”
“พูดจริง ๆ นะ ในกองทัพใช่ว่าจะไม่มีพวกตัวถ่วงหน้าตาดีที่เอาไว้เป็นหน้าเป็นตา แถมยังมีไม่น้อยด้วย แต่ไม่เคยมีใครกล้าไปแขวะลิเลียนาเหมือนแม่เฟิงของพวกแกสักคน อย่างน้อยคนอื่นเขาก็ยังพอมีจิตสำนึกรู้ตัวเองบ้าง”
“ขอโต้กลับความเห็นบน หน้าตาของกองทัพเดินทางไกลน่ะต้องมีผลงานการรบรองรับ ต่อให้จะไม่ใช่ผลงานที่สร้างมาด้วยตัวเองคนเดียว แต่อย่างน้อยเขาก็เคยออกรบจริง แล้วเซี่ยเยี่ยนเฟิงมีอะไร? แต้มในซานเยาเหรอ? ขำตายชัก”
“เรื่องตลกที่ใหญ่ที่สุดในวงการทหารก็คือเซี่ยเยี่ยนเฟิงนี่แหละ คนนอกวงการอวยกันสนุกสนาน ไม่รู้ว่าคนข้างในเขาจะมองยังไงกันนะ?”