การแสดง

การแสดง

แผ่นกระดาษคัดลายมือของเหลียนเซิ่งถูกฉายขึ้นบนกระดานดำด้านหน้าพร้อมกันทันที

ตัวอักษรตัวโตสามตัวดูทรงพลังน่าเกรงขาม เขียนได้สวยงามมากจริง ๆ แต่พออ่านออกว่าเขียนว่าอะไร ทุกคนก็เหงื่อกาฬซึมทั่วทันที

รูมเมตคนที่สองยกมือขึ้นตะโกนว่า “นี่! เพื่อนร่วมชั้นคนนั้นน่ะ! พวกเธอสองคนไม่อยากได้หน่วยกิตกันแล้วหรือไง!”

เหลียนเซิ่ง “...”

อาจารย์ผู้สอนเพิ่งจะได้สติกลับมา

เหลียนเซิ่งยกมือขึ้นข้างหนึ่ง ยิ้มให้อาจารย์เพื่อส่งสัญญาณให้รอสักครู่ จากนั้นก็ยกพู่กันขึ้นมาเขียนเติมท้ายไปอีกหนึ่งตัว

“ ‘สับสน’ ”

เหลียนเซิ่งยืนอยู่ด้านข้าง สองมือกุมไว้ข้างหน้า พูดด้วยท่าทางว่านอนสอนง่าย “ฉันสับสนมากค่ะ”

สีหน้าของอาจารย์เปลี่ยนไปมาอย่างคาดเดาไม่ได้ จ้องมองเธออยู่นาน ในที่สุดก็ยอมตามน้ำ เอ่ยถามว่า “เธอสับสนเรื่องอะไร?”