กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ศิลปะการเขียนพู่กัน
โจวซือรุ่ยไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น จึงเหลือบมองข้อความด้านบนอีกรอบแล้วตอบว่า “ผมไม่มีเวลา ผมต้องเข้าเรียน”
พี่ใหญ่: “เหลียนเซิ่งมาแล้วนะ!”
โจวซือรุ่ย: “เธอเข้าสตูดิโอพี่เหรอ เธอไปทำอะไร”
พี่ใหญ่: “หาเงิน”
โจวซือรุ่ย: “เธอไม่ได้ขาดเงินนี่ แม่เธอเป็นพันเอก แถมยังเป็นนักวิจัยหลักของสถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์ด้วย แค่เงินโบนัสกับเงินสวัสดิการก็ไม่น้อยแล้ว”
พี่ใหญ่: “ว่าไงนะ! นายสืบไปถึงแม่เขาแล้วเหรอ!”
โจวซือรุ่ย: “...”
บล็อกไปเลยดีกว่า
พี่ใหญ่: “ล้อเล่นน่า เอาจริงนะ นายมาเถอะ เทอมหน้าก็มีแข่งคัดเลือกแล้ว นายอยู่ปีสอง ใช่ว่าจะไม่เคยมีตัวอย่างมาก่อน มาฝากชื่อไว้ที่พี่ โอกาสถูกเลือกก็จะยิ่งมากขึ้น”