สั่งสอน

สั่งสอน

จู่ ๆ ก็มีเสียงดังสนั่นออกมาจากเครื่องของจ้าวจั๋วลั่ว ฟางเจี้ยนเฉินที่นั่งอยู่ด้านนอกสะดุ้งโหยงไปทั้งตัว เขาค่อย ๆ หันไปมองเครื่องที่อยู่ด้านหลัง แล้วถามเสียงเบา “โยวซิ่ว…นายยังมีชีวิตอยู่ไหม”

ประตูถูกผลักเปิดออก จ้าวจั๋วลั่วก้าวเท้าออกมา

สีหน้าซีดเผือด คิ้วขมวดแน่น ดูท่าจะไม่ค่อยดีเท่าไร

ฟางเจี้ยนเฉินกวาดตามองไปด้านหลังเขาแวบหนึ่ง แล้วพูดอย่างประหลาดใจ “นายเป็นอะไรเนี่ย เพิ่งเข้าไปไม่ถึงห้านาทีเองมั้ง ไม่พอให้ช่วยตัวเองสักรอบด้วยซ้ำ จะเกิดเรื่องอะไรขึ้นได้”

จ้าวจั๋วลั่วเดินไปที่เก้าอี้ตรงกลาง นั่งตัวตรงเคร่งขรึม มองตรงไปข้างหน้า แล้วส่ายหน้าพูด “แปดขวบ”

ฟางเจี้ยนเฉินสะกิดเขาจากด้านหลัง “เฮ้ยเวรแล้ว! นายเป็นอะไรไป”

จ้าวจั๋วลั่วยกมือเกาหัว ดูเหมือนจะไม่ได้ฟังที่เขาพูด ยังคงส่ายหน้าพูดต่อ “แปด…ขวบ…”

เฉิงเจ๋อได้ยินเสียงก็เดินออกมาในชุดนอน มองสองคนนั้นอย่างไม่เข้าใจ

ฟางเจี้ยนเฉินตบโต๊ะ “ยัยนั่นทำให้นายโมโหอีกแล้วเหรอ อย่าไปถือสาเธอเลยน่า หรือว่าในที่สุดเธอก็แพ้การประลองบนลานประลองจนหมดตัว แล้วมาขอให้นายพาเล่นอีก เด็กแปดขวบก็เป็นแบบนี้แหละ น่ารำคาญ นายควรจะชินได้แล้ว”