กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
รายงาน
ประวัติศาสตร์มักจะซ้ำรอยอย่างน่าประหลาดเสมอ
เสียงกระแทกดังสนั่นแว่วออกมาจากเครื่องฝึกของฟางเจี้ยนเฉิน ทำเอาทั้งสามคนที่กำลังคุยกันอยู่ชะงัก แล้วหันไปมองพร้อมกัน ก็เห็นฟางเจี้ยนเฉินผลักประตูโถมตัวพรวดพราดออกมา
“เหล่าปู้—!” ฟางเจี้ยนเฉินโผเข้ากอดคนที่อยู่ใกล้ที่สุดพลางสะอึกสะอื้นคร่ำครวญ “เจ้าโยวซิ่วมันหลอกตุ๋นฉันอีกแล้ว!”
จ้าวจั๋วลั่วลุกขึ้นเตรียมจะชิ่งหนี แต่ฟางเจี้ยนเฉินตาไว คว้าตัวเขาไว้จากด้านหลังแล้วเค้นถามด้วยสีหน้าบิดเบี้ยวถมึงทึง “ทำไม! ทำไมนายต้องทำกับฉันแบบนี้ด้วย!”
เยี่ยปู้ชิงกับเฉิงเจ๋อยืนดูเรื่องสนุกอยู่ข้าง ๆ “เกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย”
ฟางเจี้ยนเฉินจับไหล่เขาเขย่าไปมา “นายหลอกฉันทำไม! รู้ไหมว่ามันผลาญศักดิ์ศรีกับหน้าตาแปดชั่วโคตรของฉันไปจนหมดเกลี้ยงแล้ว! พวกเราไม่มีวันเป็นพี่น้องที่เท่าเทียมกันได้อีกต่อไปแล้ว!”
จ้าวจั๋วลั่วปัดมือเขาออกแล้วพยักหน้าบอก “ตอนนี้พวกเราถึงเท่าเทียมกันจริง ๆ ต่างหาก”
ฟางเจี้ยนเฉินเอาหัวแข็ง ๆ โขกใส่เขาทันที “ใครจะอยากไปเท่าเทียมกับแกวะ! คอยหลอกให้ฉันซวยน้อยลงสักครั้งมันจะตายไหม หา! ช่วยรับเคราะห์แทนเพื่อนสักหน่อยมันจะขาดใจตายหรือไง! ฉันให้โอกาสนายตั้งกี่รอบแล้ว แต่นายก็ยังบีบให้ฉันต้องตัดเพื่อนให้ได้!”