กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ดักซุ่ม
เหลียนเซิ่งยกมือขึ้นชี้ไปทางทีมแดงแล้วพูดว่า “ข้าศึกกำลังเข้ามาใกล้แล้ว!”
ทุกคนเริ่มฮือฮากันขึ้นมา ต่างพากันมองไปทางนั้น
เหลียนเซิ่งพูดต่อ “ร่องรอยของพวกเขาถูกเราจับได้แล้ว นั่นหมายความว่าแผนขั้นแรกของพวกเขาล้มเหลว ตอนนี้ความได้เปรียบในการตัดสินใจก้าวต่อไปตกมาอยู่ในมือพวกเราแล้ว”
“สิ่งที่เรียกว่าการซุ่มหรือการลอบโจมตี คือต้องทำให้ศัตรูไม่รู้ว่ามีเราอยู่ แต่ถ้าหน่วยสอดแนมของศัตรูกำลังเฝ้ามองแนวหน้า แล้วพวกนายดันไปเคลื่อนไหวอยู่ในระยะสายตาเขา ต่อให้เดินเบาแค่ไหน ระวังตัวยังไง โอกาสโดนจับได้ก็สูงลิบอยู่ดี”
เหลียนเซิ่งพยักหน้าสอนสั่ง “เพราะงั้นความพลิกแพลงของกลยุทธ์ถึงต้องเอามาใช้ตรงนี้ หลอกล่อสายตา ลวงให้ตายใจ แกล้งทำเป็นกร่าง ขอแค่ลงมือตอนที่อีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัว เล่นงานจุดที่เขาไม่ได้ระวัง ชัยชนะก็อยู่ในกำมือเราแล้ว”
เหลียนเซิ่งว่า “สไนเปอร์มือหนึ่งของสนามนี้จะพาทุกคนไปสัมผัสดูเองว่า การรบแบบสบาย ๆ มันเป็นยังไง ไม่ว่าจะดักซุ่มหรือบุกโจมตี จังหวะต้องอยู่ในมือเราเสมอ”
เจียงเจียเคอที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ร้อนใจจนแทบคลั่ง กระทืบเท้าเร่งยิก ๆ “คนจะบุกมาถึงตัวอยู่แล้ว เธอยังจะมัวพูดอยู่อีก!”
เหลียนเซิ่งเหลือบมองเขาแวบหนึ่งอย่างใจเย็น “ก็บอกแล้วไงว่าให้ใจเย็น ๆ อย่าเพิ่งลน ฉันต้องพูดให้จบก่อนสิ”