ลมบูรพา

ลมบูรพา

ไม่นึกเลยว่าเธอจะพาทุกคนตีฝ่าวงล้อมออกมาได้จริง ๆ

ตอนที่แต่ละหน่วยมารวมตัวกัน ทุกคนต่างส่งเสียงร้องออกมาด้วยความเหลือเชื่อ จากนั้นก็สาวเท้าวิ่งไปยังจุดที่เหลียนเซิ่งอยู่ทันที

พอได้ยินข่าวจากช่องสื่อสารกลาง ทีมฝั่งเหลียนเซิ่งก็ส่งเสียงโห่ร้องยินดีตามไปด้วย ความรู้สึกลุ้นระทึกจนใจหายใจคว่ำทำให้เหมือนตัวเองได้เข้าไปอยู่ในเหตุการณ์จริง ต่อให้ไม่ได้ลงไปลุยด้วย ก็ไม่ทำให้พวกเขาตื่นเต้นน้อยลงเลยสักนิด

เหลียนเซิ่งเหยียบหินก้อนเตี้ยไว้ข้างหนึ่ง พลางทอดสายตามองไปไกล รอให้ทหารของตัวเองมาถึง แม้แต่อุปกรณ์ป้องกันก็ไม่อาจบดบังประกายความมั่นใจบนใบหน้าของเธอได้

เจิ้งเหล่ยมองเธอจากด้านข้างแล้วพูดขึ้นมา “ท่าทางเธอตอนนี้นี่เหมาะจะคาบบุหรี่สักมวนจริง ๆ”

“บุหรี่?” เหลียนเซิ่งชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้า “ไม่ล่ะ คำว่า ‘ตอน’ ฟังดูไม่เป็นมงคลเท่าไหร่”

เจิ้งเหล่ย “...ถึงจะไม่รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ แต่คงไม่ใช่เรื่องดีแน่ ๆ”

ไม่นาน กองกำลังส่วนใหญ่ก็มาถึง พวกเหลียนเซิ่งจัดแถวต้อนรับ

คนพวกนั้นเพิ่งจะหลุดพ้นจากอันตรายมาได้เลยยังตั้งสติไม่ค่อยทัน ต่างคนต่างยืนกระจายตัวกันอย่างระเกะระกะเพื่อซึมซับความอบอุ่นของครอบครัวใหญ่ ดู ๆ ไปแล้วเหมือนกองทหารแก่ปลดระวางที่ไร้เรี่ยวแรง กำลังรบหดหายจนแทบไม่เหลือ