ระวังตัว

ระวังตัว

เหลียนเซิ่งพาคนเดินเข้าไปริบกระสุน ส่วนครูฝึกก็เดินมารับ “ศพ” กลับไป

สมาชิกทีมแดงพอปักธงขาวแล้ว ก็ยังคงทำหน้างงงัน เดินเหลียวหลังมองพวกเธอไปตลอดทาง ต่อให้ถึงตอนนี้แล้ว ก็ยังไม่ค่อยเข้าใจอยู่ดีว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

ตอนที่ยังไม่เห็นแม้แต่เงาคน พวกเขาระวังตัวแจ วางแผนอย่างละเอียดทุกย่างก้าว คาดเดาทุกความเป็นไปได้

พอเจอการโจมตีระลอกแรก ก็ยังคงตั้งการ์ดระวังไว้ รู้ดีว่าอาจจะมีคนซุ่มรออยู่ จากนั้นก็มีศัตรูกลุ่มที่สองโผล่มาขวางทางขึ้นของพวกเขาจริงดังคาด ถัดจากนั้นกลุ่มที่สามก็ยกพวกโหมโรงเกรียงไกรเข้ามาเสริม

ในที่สุดพวกเขาก็การ์ดตก เลยถูกล้อมปราบจนเกลี้ยง

อาจเพราะทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไป จนไม่มีเวลาให้คิดทบทวนให้ดี

แต่ถ้ามองย้อนกลับไปตั้งแต่แรก พวกเขาก็ไม่เข้าใจอยู่ดีว่าตัวเองเริ่มพลาดตรงไหน ทุกอย่างมันก็ดูสมเหตุสมผลตามน้ำไม่ใช่เหรอ?

“ไปเถอะ อย่ามัวอาลัยอาวรณ์ที่นี่อยู่เลย” ครูฝึกพูดอยู่ข้าง ๆ “ข้างล่างมีพี่น้องของพวกนายอยู่เพียบ แล้วก็มีเรื่องอยากคุยกับพวกนายเยอะแยะเลยด้วย”

ทุกคนในทีมแดง “...”