กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ข้อตกลง
ทั่วทั้งเครื่องสื่อสารเงียบกริบอย่างประหลาด เจิ้งเหล่ยกลั้นไม่อยู่จนหลุดขำพรวดออกมา
หลู่หมิงหย่วนติดต่อกับผู้หมวดคนนั้นโดยตรง แจ้งตำแหน่งของฝ่ายตัวเอง แล้วนัดแนะจุดรวมพล
เหลียนเซิ่งบอกว่า “บอกให้พวกเขาอ้อมวงกว้างไปข้างหลังพวกเราก่อน ได้รับคำสั่งแล้วค่อยเข้ามา ตอนมาก็ทำเสียงให้เอิกเกริกหน่อย ย่ำเท้าให้ดูวุ่นวาย ยิ่งทำให้ดูเหมือนคนเยอะเท่าไหร่ก็ยิ่งดี”
หลู่หมิงหย่วนถ่ายทอดตามนั้น อีกฝ่ายตอบตกลง เจียงเจียเคอขมวดคิ้วเล็กน้อยแต่ไม่ได้พูดอะไร
ตอนนี้เขาไม่รู้สถานการณ์แนวหน้า แถมเหลียนเซิ่งก็ไม่รายงานเข้ามา จึงก้าวก่ายได้ยาก เลยหันไปจัดแจงทีมทางสายกลางก่อน
ทางฝั่งเหลียนเซิ่ง ทุกคนซุ่มดักรอตามคำสั่งของหลู่หมิงหย่วน รอศัตรูบุกเข้ามา
“ไม่ให้หมวดสองรีบมาช่วยเหรอครับ” นักเรียนชายคนหนึ่งตบอกตัวเองพลางเอ่ย “ผมใจคอไม่ค่อยดีเลย”
“ฝั่งตรงข้ามมีอย่างมากก็แค่หมวดเดียว หรืออาจจะเป็นแค่หน่วยย่อยทีมเดียวด้วยซ้ำ ตอนนี้พวกเราเป็นฝ่ายตั้งรับ ขอแค่เราไม่ลนลานกันเองก็ยันไว้ได้” เหลียนเซิ่งบอก “ดูสัญญาณมือฉันก่อนค่อยยิง พอยิงโดนแล้วให้รีบหลบทันที ระวังอีกฝั่งจะมีพลซุ่มยิง”
ทุกคนพยักหน้ารับคำ