กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
วางแผนรับมือ
เจียงเจียเคอโดนเหลียนเซิ่งตอกกลับติดๆ กันจนหงุดหงิดใจสุดๆ ใครที่ไหนก็มาชี้หน้าสั่งผู้บัญชาการใหญ่ได้งั้นเหรอ ตกลงใครเป็นคนสั่งการกันแน่
“ยังไม่ทันเริ่มรบก็ท้าทายอำนาจผู้บัญชาการใหญ่ไม่หยุด เก่งกล้ามาจากไหนกัน นายได้ยินที่ยัยนั่นพูดเมื่อกี้ไหม เรียกฉันว่าอะไร นั่นมันจงใจประชดชัดๆ” เจียงเจียเคอพ่นลมหายใจฮึดฮัด “เรื่องแค่นี้ยังไม่เข้าใจ ยังกล้ามาเรียนเอกบัญชาการรบอีกเหรอ”
โจวซือรุ่ยเพียงแค่ยิ้มบางๆ แล้วตอบกลับแบบไม่จริงจังนัก “งั้นเหรอครับ”
เจียงเจียเคอถาม “ว่าไงล่ะ”
โจวซือรุ่ยยังคงก้มหน้าวาดแผนที่ต่อไป “ว่าไงเรื่องอะไรเหรอครับ”
เจียงเจียเคอตอบ “ก็คนที่นายแนะนำมาไง”
“อ๋อ ดูเหมือนพวกครูฝึกจะให้ความสำคัญกับเธอมาก ผมก็เลยแนะนำให้รุ่นพี่ไงครับ” โจวซือรุ่ยบอก “จริงๆ รุ่นพี่ลองฟังความเห็นเธอดูก็ได้นะ สัญชาตญาณของผู้หญิงบางทีก็แม่นมากเหมือนกัน”
“ใครเขารบโดยพึ่งสัญชาตญาณกัน” เจียงเจียเคอพูดขึ้น “ก่อนหน้านี้ยัยนั่นอาจจะทำผลงานซ้อมรบได้ดี แต่นี่มันไม่ใช่ศึกประลองกับครูฝึกแล้ว เธอไม่รู้ฐานะของตัวเอง ถ้าไม่ใช่มือสมัครเล่น ก็คงเหลิงจนลืมตัวไปแล้ว”
เขาคลี่แผนที่กระดาษที่โจวซือรุ่ยวาดไว้ก่อนหน้านี้ กวาดสายตามองตามแนวค่ายรบ รู้สึกว่าคำพูดของเหลียนเซิ่งเหมือนก้างตำคอที่ทำให้กลืนไม่เข้าคายไม่ออก ถึงจะไม่ได้ใส่ใจจริงจัง แต่ก็รู้สึกว่ามีเหตุผลอยู่บ้าง เขาจึงหันไปถาม “นายคิดยังไง”