จริงหรือหลอก

จริงหรือหลอก

เหลียนเซิ่งพูดจาแค่ไม่กี่ประโยค ก็ช่วยให้ผ่านการบุกครั้งนี้มาได้อย่างปลอดภัย แถมยังป่วนจังหวะของอีกฝ่ายเสียกระเจิงไปด้วย

ครูฝึกคนหนึ่งอุทาน “เชี่ยเอ๊ย! ขนาดฉันยังเกือบจะเชื่อเลยนะเนี่ย!”

ครูฝึกอีกคนกอดอก พลางส่งเสียงจึ๊กจั๊กอย่างทึ่ง ๆ “มีคนเก่งที่พูดจาเอาตัวรอดได้กับทุกคนขนาดนี้อยู่ในหมวด เหล่าฟู่ นายนี่เหนื่อยจริง ๆ ว่ะ”

ครูฝึกอีกคนบอก “นายคิดมากไปแล้ว เหลียนเซิ่งควบคุมตัวเองเก่งจะตาย ตอนฝึกก่อนหน้านี้ก็เห็นอยู่ ไม่ต้องให้เหล่าฟู่คอยประกบเลยสักนิด”

ครูฝึกคนนั้นตอบ “ฉันไม่ได้หมายถึงเหนื่อยคุม แต่หมายถึงเหนื่อยที่โดนยัยนั่นปั่นหัวต่างหาก”

ครูฝึกฟู่ “...ชักดาบออกมาเถอะเพื่อน ชักจะวอนแล้ว”

ตอนที่หน่วยหนุนหลังตามมาถึง พวกเหลียนเซิ่งก็กำลังก้มเก็บกระสุนอยู่ ส่วนพวกคนตายบนพื้นก็ถูกเก็บกวาดไปอย่างรวดเร็วแล้ว

พวกเขาลากก้อนหญ้าที่มัดรวมกับเถาวัลย์พะรุงพะรังมาด้วย ท่าทางดูงง ๆ พลางหันมองซ้ายขวาแล้วถามว่า “คนล่ะ”

เหลียนเซิ่งตอบ “ตกใจพวกนายจนหนีเตลิดไปแล้ว”