เปิดศึก

เปิดศึก

พอรู้ว่าคะแนนสะสมของตัวเองไม่พอ เหลียนเซิ่งก็ค่อนข้างผิดหวัง เธอเลยออกไปวิ่งเพิ่มอีกรอบเพื่อให้ใจเย็นลง

เมิ่งเจียงอู่เห็นเธอเหงื่อท่วมตัว หน้าซีดเผือด ก็อดเตือนไม่ได้ว่า “ตอนนี้คะแนนฉันยังสูงกว่าเธออีก เธอจะวิ่งกี่รอบก็ไม่มีประโยชน์หรอก ถ้าไม่ได้ติดสองอันดับแรกของแผนกบัญชาการมันก็ไม่มีความหมายอะไรเลยนะ”

เหลียนเซิ่งเอาผ้าขนหนูปิดหน้า พลางปรับลมหายใจ ชั่วขณะนั้นจึงยังพูดไม่ออก

หอบหายใจหนัก ๆ อยู่หลายทีถึงค่อยพูดออกมาว่า “ไม่เป็นไร ไม่ได้เป็นผู้บัญชาการใหญ่ก็ยังมีนายร้อย ถ้าแย่หน่อยก็ยังมีนายสิบ หรือแย่สุด ๆ ก็ยังมีหัวหน้าหมู่อยู่”

ทุกคน “...”

เสิ่นอวี้ถามว่า “เธออยากเป็นผู้บัญชาการขนาดนั้นเลยเหรอ”

“แน่นอนอยู่แล้ว” เหลียนเซิ่งชี้ที่หัวตัวเองแล้วบอก “เพราะตอนนี้สมองนี่แหละคือที่พึ่งเดียวที่ทำให้ฉันยืนหยัดได้ ถ้าไม่ได้เป็นผู้บัญชาการ ฉันก็ไม่มีความจำเป็นต้องลงสนามรบเลย”

ถ้าเป็นเหลียนเซิ่งคนเดิมที่เหาะเหินเดินหาวและแรงเยอะยังกับวัว ต่อให้ไม่ได้เป็นผู้บัญชาการ เธอก็ยังมั่นใจว่าจะลงไปฟาดฟันศัตรูในแนวหน้าได้ เธอพูดได้เต็มปากเลยว่าจะทำทุกภารกิจที่ได้รับมอบหมายอย่างสมเหตุสมผลให้สำเร็จ

แต่ตอนนี้เธอทำไม่ได้ ตำแหน่งที่เหมาะกับเธอที่สุดก็คือผู้บัญชาการ