เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ผลลัพธ์
เหลียนเซิ่งผลักประตูห้องพยาบาลเข้าไป คุณหมอกำลังนั่งอยู่หน้ากวางเหน่า
ห้องด้านนอกมีนักศึกษาชายคนหนึ่งนั่งอยู่ กำลังทายาน้ำแดงลงบนขาตัวเอง
เหลียนเซิ่งมองดูเขาชโลมยาซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างอาลัยอาวรณ์ พอถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง ก็ก้มหน้าก้มตาทารอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ต่อ
หมอดูหน้าจอเสร็จ เบือนหน้าไปมองก็พบว่าเด็กนักเรียนคนนั้นยังอยู่ เลยเหลืออดเหลือทนพูดขึ้นมาในที่สุด “แกจะทาไปถึงไหนกันฮะ! หนังหน้าที่หนาเป็นกำแพงเมืองของแกจะโดนถูจนถลอกหมดแล้ว!”
นักศึกษาคนนั้นเงยหน้าขึ้นมาบอก “รายงานครับอาจารย์หมอ ผมทาขาอยู่ครับ”
หมอตีหน้าขรึม แค่นหัวเราะออกมา “งั้นให้ฉันหักขามันซะเลยดีไหม แกจะได้นอนค้างที่นี่ไปเลย”
นักศึกษาชายถึงกับขมิบก้นวูบ รีบวางขวดยาแล้วลุกขึ้นทันควัน เขาทำความเคารพหมอแล้วหมุนตัวเผ่นแน่บหนีไป
เหลียนเซิ่งมองตามหลังเขาไปพลางส่งเสียงรับ “โอ้โห~”
หมอหันมามองเธอ สองมือล้วงกระเป๋า เชิดคางถามว่า “เธอเป็นอะไรมาล่ะ”