การฝึก

การฝึก

ทางด้านนั้นพวกครูฝึกต่างพากันยกยอเหลียนเซิ่งทั้งต่อหน้าและลับหลัง พร้อมกับถือโอกาสแซวเพื่อนร่วมงานไปยกใหญ่

ครูฝึกฟู่ยืนไพล่หลัง เงยหน้าขึ้นถอนหายใจด้วยความชอกช้ำ

พวกเขาอยากจะวิเคราะห์สาเหตุความพ่ายแพ้ในครั้งนี้ให้พวกนักเรียนฟังใจจะขาด เพราะมีตัวอย่างมาตรฐานวางอยู่ตรงหน้า จึงมีเรื่องให้พูดถึงเยอะแยะไปหมด ไม่ว่าจะเรื่องทีมหรือรายบุคคล เรื่องฝีมือหรือสภาพจิตใจ แต่น่าเสียดายที่ติดข้อจำกัดหลายอย่าง แถมการซ้อมรบจริงก็ยังไม่จบลง

พวกนักเรียนต่างโอดครวญโวยวายกันระงม พลางเหลือบมองไปทางแผนกบัญชาการไม่หยุด ใจหนึ่งก็ปวดใจกับคะแนนและผลงานของตัวเองสุด ๆ อีกใจก็ต้องทนรับความรู้สึกที่ค่านิยมเดิม ๆ ถูกทำลายซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนปั่นป่วนไปหมด

ฝั่งนี้ในที่สุดก็สั่งเลิกแถว ทุกคนจึงแยกย้ายกันไปกินข้าวเย็น

เหลียนเซิ่งถอดหมวกออก เตรียมจะเดินไปกินข้าวเหมือนกัน พอเธอหันหลังกลับ ก็มีนักศึกษาหญิงสองสามคนเดินเข้ามาขวางหน้าไว้

นักศึกษาปีสาม แผนกบัญชาการสาย A มีผู้หญิงแค่ห้าคนเท่านั้น วันแรกที่เธอมาถึงภูเขาลูกนี้เพิ่งจะได้เจอหน้าพวกหล่อนแค่ครั้งเดียว และจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่เคยคุยกันเลยสักคำ

เหลียนเซิ่งไม่ใช่คนชอบชวนใครคุยอยู่แล้ว ปกติเธอไม่ค่อยยิ้มแย้ม แถมยังมีรังสีห้ามเข้าใกล้แผ่ออกมาตลอดเวลา ดูเข้าถึงยาก บวกกับตารางการซ้อมรบค่อนข้างแน่น ส่วนใหญ่เลยแทบไม่ได้มาอยู่รวมกัน อีกทั้งพอเธอโผล่มาทีไรก็มีแต่เรื่องวุ่นวาย เหลียนเซิ่งเลิกคิ้วมองพวกหล่อน “มีธุระอะไรเหรอ”