ลงจากเขา

ลงจากเขา

เหลียนเซิ่งเงยหน้ามองดูแสงแดด ตอนนี้การต่อสู้บนเขาเริ่มซาลงแล้ว และเริ่มเข้าสู่ภาวะยืดเยื้อติดพัน เมื่อคนน้อยลง ต่างฝ่ายต่างก็เริ่มหันมาใช้แผนตั้งรับอย่างระมัดระวัง

พอการซ้อมรบดำเนินมาถึงช่วงหลัง ก็ไม่ต่างอะไรกับผ้าพันเท้า ยืดยาวน่าเบื่อไม่มีที่สิ้นสุด ขณะที่สภาพจิตใจของนักเรียนกลุ่มแรกที่ขึ้นเขามานั้น ถึงขีดจำกัดความเหนื่อยล้าแล้ว

ทำอะไรก็ไม่กระปรี้กระเปร่าทั้งนั้น ยกเว้นการรุมซัดจี้ฟางเสี่ยว

เหลียนเซิ่งถามว่า “งั้นพวกเราจะยื้อต่อไปดี หรือว่าจะลงจากเขาไปเลยดีล่ะ”

ช่วงเวลานี้ประสิทธิภาพในการปั่นแต้มต่ำเกินไป แต่ตามกฎของการแข่ง ถ้าคนไม่ลดลงถึงจำนวนที่กำหนดก็จะไม่จบลงง่าย ๆ

ทีมของจ้าวจั๋วลั่วปีก่อน ๆ จะอยู่จนถึงท้ายสุด เพราะคะแนนช่วงท้ายก็สำคัญมากเช่นกัน แต่คราวนี้ดูเหมือนจะไม่จำเป็นเท่าไร เพราะแต้มถึงเป้าหมายที่ตั้งไว้ตั้งนานแล้ว

พอดวงอาทิตย์สาดแสงลงมา ความหนาวเย็นก็เริ่มจางหาย พอไออุ่นแผ่เข้ามา ทุกคนก็เริ่มง่วงนอนอีกรอบ

เหล่าคนหมดไฟนอนเกลือกกลิ้งอยู่กับพื้น กระดิกขามองดูตะวันขึ้น แขนขาล้าจนชาหนึบ ไม่มีใครอยากจะลุกขึ้นมาอีกเลย