กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ล่อศัตรู
ครูฝึกที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ฟังเข้าใจในที่สุด เขาตบหูตัวเองแล้วพูดด้วยน้ำเสียงไม่อยากจะเชื่อว่า “เธอจะ...ร่วมมือกับพวกเรางั้นเหรอ?!”
ซ้อมรบระหว่างนักเรียนกับครูฝึก แล้วนักเรียนดันมาขอจับมือกับครูฝึกเนี่ยนะ?
คงเป็นครั้งแรกของโลกเลยล่ะมั้ง?
เหลียนเซิ่งพยักหน้าตอบ “เห็นได้ชัดอยู่แล้วนี่”
ครูฝึกคนนั้นชี้หน้าเธอยิ้ม ๆ ว่า “โอ้โห ทีมนี้มัน...เก่งจริง ๆ นะเนี่ย”
ครูฝึกฟู่เอียงคอเหลือบมองเธอ “เมื่อกี้เธอไปโขกหัวที่ไหนมาเหรอ?”
“ทำไมถึงพูดแบบนั้นล่ะคะ? ความจริงก็พิสูจน์แล้วว่าข้อเสนอของหนูสมเหตุสมผลมาก พวกคุณได้ประโยชน์ หนูก็ได้ประโยชน์ แถมพวกคุณยังได้เยอะกว่าเราอีก ถ้ามองจากมุมของตัวเองและคิดเผื่อระยะยาว การวางอาวุธลงชั่วคราวแล้วหันมารวมพลังสู้กับศัตรูภายนอกคือทางเลือกที่ถูกต้องที่สุด” เหลียนเซิ่งกางมือออกพูด “ที่พวกคุณรู้สึกแปลก ๆ ก็เพราะมันเป็นอะไรที่ไม่ค่อยมีใครทำกันเท่านั้นเอง แต่จริง ๆ แล้วไม่มีหรอกว่าควรหรือไม่ควร คนรู้จักลู่ลมคือคนเก่ง ใครที่เป็นภัยต่อความเป็นความตายของเราโดยตรง คนนั้นแหละคือศัตรูตัวจริง”
ทั้งสามสบตากันแล้วส่งสายตาให้กันและกัน ดูเหมือนจะตัดสินใจไม่ได้สักที