กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ถอยทัพ
พอฟางเจี้ยนเฉินตกรอบ เขาก็ทิ้งตัวลงนอนขดเป็นก้อนกลมบนพื้นอย่างไม่เต็มใจ เหลียนเซิ่งยันตัวลุกขึ้น แบกปืนขึ้นหลังอีกรอบ แล้วเดินไปค้นกระสุนจากตัวฟางเจี้ยนเฉิน
เขาเป็นพลซุ่มยิงของทีมจี้ฟางเสี่ยว กระสุนย่อมต้องมีเพียบ เหลียนเซิ่งกวาดมาได้รวดเดียวสี่สิบกว่านัด เติมกระเป๋าที่แห้งกรังไปก่อนหน้านี้จนเต็มพอดี
เหลียนเซิ่งเก็บกระสุนใส่กระเป๋าเงียบ ๆ พอก้มลงมองก็เห็นฟางเจี้ยนเฉินกำลังจ้องเขม็งมาที่เธอด้วยสายตาเคียดแค้น เธอจึงชะงักมือ ย่อตัวนั่งลงตรงหน้าเขาแล้วพูดว่า “นี่ ศพ ลูกตาจะหลุดออกมาแล้วนะ”
ฟางเจี้ยนเฉินเบิกตากว้าง อดแก้ต่างให้ตัวเองไม่ได้ “ฉันตายตาไม่หลับ!”
เหลียนเซิ่งเดินเข้าไป จับหัวเขาให้ตรง แล้วโบกมือลา “ไว้เจอกัน”
ฟางเจี้ยนเฉินจะอ้าปากพูดอีก แต่เหลียนเซิ่งตัดบทว่า “ไม่ต้องพูดแล้ว เหลือคะแนนไว้ให้ทีมแกบ้างเถอะ”
พอได้ยินแบบนั้น ฟางเจี้ยนเฉินก็สูดหายใจเฮือกใหญ่ หัวใจเจ็บแปลบขึ้นมาทันที นี่มันหยามกันชัด ๆ ใช่เลย ยัยนี่กำลังยั่วให้เขาพูด น่ารังเกียจที่สุด
จ้าวจั๋วลั่วยิงสกัดอยู่ข้างหน้า เหลียนเซิ่งหมุนกายหันกลับไปตบแผ่นหลังเขาเบา ๆ “บอกทุกคน ถอย”