คำท้า

คำท้า

ไกลออกไปมีเสียงปืนดังกึกก้องจริง ๆ ปนเปไปกับเสียงตะโกนที่ฟังไม่ได้ศัพท์ ดูเหมือนการต่อสู้จะดุเดือดมาก ขนาดมีป่าเขาขวางกั้นอยู่ ยังสัมผัสได้ถึงความโกลาหลยิ่งใหญ่ทางฝั่งนั้น

จ้าวจั๋วลั่วกระชับปืนในมือแล้วถาม “พวกนั้นตะโกนอะไรกันน่ะ”

เพื่อนร่วมรบข้าง ๆ ตอบ “ฆ่าเหรอ”

ยังไงก็คงเป็นคำสั้น ๆ ทำนองนี้นั่นแหละ

เหลียนเซิ่งหายเงียบไปตั้งสามสี่ชั่วโมง ไม่รู้ว่าถูกคัดออกไปแล้วหรือกำลังวางแผนอะไรอยู่ กองกำลังกองโจรของจ้าวจั๋วลั่วขยายใหญ่ขึ้นเป็นเท่าตัวจนเกือบจะลืมคนคนนี้ไปแล้ว ตอนนี้ถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเหลียนเซิ่งเคยบอกว่าจะไปหาคนมาให้พวกเขานี่นา

จ้าวจั๋วลั่วพยักพเยิดคางไปข้างหน้า “ไปดูกันหน่อย”

หลายคนพากันย่อตัวลงต่ำ พรางตัวแล้วรีบรุดหน้าไปยังทิศทางนั้นทันที

เสียงเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ ในที่สุดก็มาถึงขอบเขตพื้นที่ปะทะอันดุเดือด ทั้งหมดหลบอยู่หลังต้นไม้ สัมผัสได้ถึงกระสุนลูกหลงที่พุ่งเฉียดผ่านหน้าไปมา

สถานการณ์ตรงหน้าตะลุมบอนกันมั่วซั่วไปหมด แยกไม่ออกเลยว่าใครเป็นมิตรใครเป็นศัตรู ทั้งสองฝั่งต่างปั่นป่วนจนเสียขบวน ปากก็ตะโกนเรียกชื่อเพื่อนร่วมทีม แต่มือกลับไม่หยุดสาดกระสุนมั่วซั่วเลยสักนิด