ศิลปะการต่อสู้โบราณ

ศิลปะการต่อสู้โบราณ

เรื่องการต่อสู้นั้น โดยมากคนในสนามจะเห็นชัด ส่วนคนดูข้างสนามกลับมองไม่ออก มีเพียงคนที่อยู่ในสนามจริง ๆ เท่านั้นที่จะสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงในการรุกของอีกฝ่ายได้ทันที เพราะพวกเขาอยู่ใกล้ และมุมมองก็ชัดเจนที่สุด

ท่วงท่าของจี้ฟางเสี่ยวรวดเร็วมาก แทบไม่มีช่องว่างเลย คงเพราะคาดไว้แล้วว่าจ้าวจั๋วลั่วจะไม่ลงมือตรงจุดที่ร้ายแรงขนาดนั้น อีกทั้งยังเลือกตำแหน่งได้ดี จึงไม่ค่อยมีใครดูออก

เหลียนเซิ่งเคยเห็นคนแบบนี้ในกองทัพมาไม่น้อย ทั้งยังเคยเห็นเล่ห์เหลี่ยมมาสารพัดรูปแบบ จึงรู้ดีว่าในใจพวกเขาคิดอะไรอยู่

อยากชนะไม่ใช่เรื่องผิด ใคร ๆ ก็อยากชนะ สำหรับทหารแล้ว ความหมายทั้งหมดของพวกเขาก็คือการเอาชนะ เพราะพวกเขาไม่มีทางถอยให้แพ้ได้ แต่การไม่ยอมรับความพ่ายแพ้นั้นไม่ค่อยดีนัก

คนที่ไม่ยอมรับความพ่ายแพ้จะมองไม่เห็นจุดอ่อนของตัวเอง แถมยัง…ขวางหูขวางตาเหลือเกิน

ตอนที่เหลียนเซิ่งพูด คนรอบข้างยังปรบมือกันอยู่ เสียงของเธอก็ไม่ได้ดังนัก พวกเขาจึงนึกว่าตัวเองฟังผิดไป จี้ฟางเสี่ยวเองก็ยังคงเดินออกไปด้านนอก

เหลียนเซิ่งพับแขนเสื้อขึ้นอย่างเชื่องช้าไม่รีบร้อน แล้วพูดซ้ำอีกครั้ง “ฉันก็อยากเล่นด้วย จี้ฟางเสี่ยว”

ครั้งนี้เรียกชื่อเรียงเสียงชัดเจน บรรยากาศเงียบลงเล็กน้อย เหลือเพียงเสียงกระซิบกระซาบ สายตาของทุกคนวนเวียนอยู่ระหว่างคนทั้งสอง

จ้าวจั๋วลั่วหยุดอยู่กับที่ หันมามองเธออย่างประหลาดใจ ครูฝึกฟู่ที่เดิมยืนอยู่แถวหลังของฝูงชน พอได้ยินก็รีบเดินขึ้นมาด้านหน้าทันที