ซุ่มยิง

ซุ่มยิง

วันรุ่งขึ้นตอนตีห้า ครูฝึกก็มาตะโกนปลุกรวมพลอีกตามเคย กิจกรรมหลังจากนั้นเป็นศึกประลองจริงเดี่ยวอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด

เริ่มจากการจับสลากจัดลำดับหมายเลขให้ทุกคนก่อน เหลียนเซิ่งจับได้ช่วงครึ่งแรกแบบเฉียดฉิว ได้หมายเลข 281 เจิ้งเหล่ยกับเสิ่นอวี้ได้ช่วงกลางๆ ส่วนเมิ่งเจียงอู่ค่อนข้างซวย ปาเข้าไปเกินอันดับ 700

ถึงพวกเขาจะอยู่ปีสามและเคยผ่านการซ้อมรบมาแล้วสองหน แต่ทุกครั้งครูฝึกก็ยังคงย้ำเตือนซ้ำๆ อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เพราะมักจะมีเด็กไม่เชื่อฟังโผล่มาเสมอ และขอแค่มีหลุดมาสักคนเดียว ก็แทบจะเอาชีวิตครูฝึกไปทิ้งแล้ว

ครูฝึกฟู่ตวาดลั่น “ระหว่างกิจกรรม ห้ามถอดอุปกรณ์ป้องกันเด็ดขาด! ฉันขอย้ำอีกรอบ ห้ามถอดชุดเกราะกันกระสุนบนเขาเป็นอันขาด!”

“ทุกคนยังได้กระสุนคนละสิบนัดเหมือนเดิม ถ้ากระสุนหมดแล้วหามาเติมไม่ได้ภายในครึ่งชั่วโมง ปรับตกรอบทันที ใครถูกยิงเข้าจุดสำคัญจนสัญญาณไฟบนตัวดับ ก็ปรับตกรอบเหมือนกัน คนที่ตกรอบทุกคน กรุณายืนนิ่งอยู่กับที่ ห้ามขยับ!” ครูฝึกฟู่สั่ง “ถ้ากลายเป็นศพไปแล้ว ก็จงสวมบทศพให้ดี รอรับคำสั่ง เดี๋ยวจะมีครูฝึกไปพาตัวออกจากสนาม ห้ามขยับ ห้ามส่งเสียง และห้ามบอกใบ้อะไรให้คนอื่นทั้งนั้น ห้ามทำอะไรที่เป็นการรบกวนการแข่งของคนอื่นเด็ดขาด ถ้าจับได้จะถูกหักคะแนน หนักเข้าจะถูกตัดสิทธิ์! เข้าใจกันไหม?!”

เหล่านักศึกษายืนตรงเผง “เข้าใจครับ/ค่ะ!”

ครูฝึกฟู่ชี้ไปยังจุดแจกเสบียงด้านข้าง “คนที่มีป้ายหมายเลข 1 ถึง 200 ไปรับอุปกรณ์ได้ตอนนี้เลย! สามสิบลำดับถัดไปเริ่มเตรียมตัว!”