กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
คู่หู
'ศพ' ทั้งสี่คนนอนอยู่ได้ไม่นาน ก็โดนครูฝึกที่รุดมาถึงพาตัวลงจากเขา ด้านหลังของพวกเขาปักธงขาวเด่นสะดุดตา เพื่อเตือนคนที่ซุ่มอยู่ในเงามืดว่าพวกตนเป็นผู้เข้าแข่งขันที่ตกรอบไปแล้ว
ฟางเจี้ยนเฉินทบทวนตัวเองอย่างหนัก “รู้งี้ช่วงเริ่มเกมฉันไม่น่าไปไล่เก็บคิลเลย เปลืองกระสุนชะมัด ใครจะไปตรัสรู้ล่ะว่าเพิ่งเริ่มได้ไม่ทันไร จุดที่สองจะมีคนโผล่มาเยอะขนาดนี้! ฉันว่านะ...”
ครูฝึกตัดบทเสียงเย็น “นายห้ามพูด”
“อ้าว?” ศพหมายเลขหนึ่งเหลียวหลังกลับไปถามอย่างประหลาดใจ “คุยเล่นก็ไม่ได้เหรอครับ?”
ครูฝึกตอบ “นายคุยได้”
ฟางเจี้ยนเฉิน “...”
“ฉันก็นึกว่าที่นายบอกว่าจะขึ้นเป็นราชาครองยอดเขา อาศัยความได้เปรียบช่วงเปิดเกมพาน้องพี่เอกพลเดี่ยวคว้าชัยชนะไปด้วยกันเนี่ย จะเป็นเรื่องจริงเสียอีก” ครูฝึกประจำกลุ่มปรายตามองเขา “เฮอะ ๆ”
ฟางเจี้ยนเฉิน “...”
ฟางเจี้ยนเฉินเอามือปิดปากแล้วพูดอย่างชอกช้ำ “ครูฝึกครับ ผมอธิบายได้นะ!”