เสบียงและยุทธภัณฑ์

เสบียงและยุทธภัณฑ์

ช่วงบ่าย การวิ่งวิบากอย่างเป็นทางการก็เริ่มต้นขึ้น

ทุกคนยังไม่ทันฟื้นตัวจากการแข่งขันอันดุเดือดเมื่อช่วงเช้า แต่ละคนต่างเหนื่อยล้าอ่อนเพลียไปทั้งตัว พอมองดูแบบนี้ คนที่กระปรี้กระเปร่าที่สุดถึงกับเป็นเหลียนเซิ่งเสียได้

ครูฝึกฟู่เอามือไพล่หลังยืนอยู่หน้าแถว มองทุกคนแล้วพูดขึ้นว่า “วันนี้ไม่มีเส้นทางกำหนดตายตัว ให้เลือกจุดบนเขาแล้วเริ่มวิ่งได้ตามใจชอบ ทุกคนต้องพกเครื่องบันทึกไปด้วย วันนี้ถ้าวิ่งสะสมระยะทางไม่ครบตามเกณฑ์ก็ไม่ต้องพัก! วิ่งไม่เสร็จก็ไม่ต้องนอน!”

ทุกคนเงยหน้าขานรับ “รับทราบ!”

แดดวันนี้ค่อนข้างแรง พวกเขายืนอยู่กลางแดดจนเหงื่อไหลไคลย้อย

จากประสบการณ์ที่ผ่านมา ถ้าอยากจะวิ่งให้เสร็จก่อนสองทุ่ม นอกจากเวลาพักกินข้าวครึ่งชั่วโมงแล้ว แทบไม่มีช่วงเวลาให้ได้พักหายใจเลย แม้กระทั่งตอนกินข้าวก็ยังหยุดวิ่งไม่ได้

ฝั่งพวกผู้หญิงยังพอดีขึ้นมาหน่อย แต่สถานการณ์ก็ไม่ได้น่าโล่งใจเท่าไหร่นัก

วิทยาลัยการทหารมีนักเรียนหญิงไม่มาก และไม่กี่คนที่มี ส่วนใหญ่ก็ได้รับความช่วยเหลือจากเพื่อนร่วมชั้นจนรอดพ้นจากการลงโทษวิ่งวิบากครั้งนี้ไปได้

พวกเหลียนเซิ่งเลยดูน่าสงสารเป็นพิเศษ