ถูกยิง

ถูกยิง

หน้าแตกมาเร็วยังกะพายุพัดกระหน่ำ

เด็กหนุ่มคนนั้นหน้าดำคล้ำเป็นตับหมู ยืนเงียบกริบอยู่ข้างๆ จากนั้นเสียงปรบมือกึกก้องก็ระเบิดขึ้นกลางฝูงชน

สุดยอดจริงๆ เหลียนเซิ่งพลิกสถานการณ์กลับมาได้ติดๆ กันแบบนี้ มันน่าทึ่งเกินไปแล้ว!

ทุกคนต่างพากันหัวเราะฮือฮาด้วยความทึ่ง ฝีมือลูกเล่นนี้แพรวพราวเหลือร้าย แถมฝีมือยิงปืนก็แม่นยำไร้ที่ติจริงๆ

ครูฝึกฟู่คว้าปืนกระบอกหนึ่งขึ้นมายิงขึ้นฟ้าเสียงดังสนั่น

พลันสิ้นเสียงปืน เสียงจอแจรอบด้านก็เงียบกริบลงทันที ทุกคนเห็นสีหน้าของเขาแล้วก็พากันก้มหน้าเงียบ พยายามหดตัวลีบอยู่ข้างๆ

“เล่นบ้าอะไรกัน! บอกแล้วไงว่าให้ปฏิบัติตามคำสั่ง! ไม่อนุญาตให้ใครท้าทายอำนาจครูฝึกอีก ได้ยินชัดไหม!” ครูฝึกฟู่ตวาดลั่น “ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่อง หรือว่าพวกแกแต่ละคนไม่เห็นหัวฉันอยู่ในสายตาแล้วหืม? ถ้ามีครั้งที่สองอีกล่ะก็ จะโดนริบคะแนนเป็นศูนย์ให้หมดทุกคน!”

ครูฝึกฟู่ชี้หน้าคนสองสามคนแล้วพูดว่า “อย่าได้ใช้สายตาหยิ่งยโสแบบนั้นมองสหายร่วมรบของพวกแกอีก! ไม่มีใครหน้าไหนมีสิทธิ์ทั้งนั้น!”

เหลียนเซิ่งนึกขึ้นได้กะทันหัน จึงถามว่า “ตอนนี้ฉันมีกี่คะแนนเหรอคะ?”