กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
เหยื่อ
เหลียนเซิ่งลากกระต่ายเดินไปได้ระยะหนึ่ง คิดไปคิดมาก็เดินกลับมา
เด็กหนุ่มตัวเตี้ยคนนั้นยังคงนั่งอยู่บนพื้น พลิกปืนประจำกายในมือไปมา พลางถอนหายใจยาวออกมาอย่างช่วยไม่ได้
เหลียนเซิ่งเอ่ยถาม “เป็นยังไงบ้าง”
“ซองกระสุนว่างแล้วครับ” เด็กหนุ่มเกาหัว “เหลือกระสุนแค่สี่นัดเอง”
ปืนกระบอกนั้นเหมือนกับของเหลียนเซิ่ง เป็นปืนพกลูกโม่กึ่งอัตโนมัติเหมือนกัน
เหลียนเซิ่งนั่งยอง ๆ ลงตรงหน้าเขาแล้วยื่นมือออกไป
เด็กหนุ่มมองเธออย่างงุนงง จากนั้นก็นึกขึ้นได้แล้วพูดว่า “อ๋อ ขอโทษด้วยนะครับ ผมทำให้เธอพลอยเดือดร้อนไปด้วยแท้ ๆ ผมดูแลปืนตัวเองไม่ดี ก็เลยทำให้เธอโดนตีไปด้วย ต้องขอโทษจริง ๆ ครับ”
เหลียนเซิ่งกระดิกนิ้ว “กระสุนสี่นัด แลกกระต่ายสี่ตัว”
เด็กหนุ่มฟังคำพูดของเธอแล้วยังตามไม่ทัน เอาแต่จ้องมองเธอเป็นเชิงว่าฟังไม่เข้าใจ จนกระทั่งเหลียนเซิ่งยัดปลายเชือกใส่มือเขา ถึงได้สะดุ้งตกใจกระโดดตัวลอย รีบโบกมือเป็นพัลวัน “ไม่ต้องหรอกครับ ไม่ต้อง! ทำแบบนี้ได้ยังไง นี่กระต่ายที่เธอยิงมานะ! กระสุนแค่สี่นัดจะไปแลกกระต่ายตั้งสี่ตัวได้ยังไงกัน”