กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ยิงปืน
จ้าวจั๋วลั่วได้ยินแบบนั้นก็สะบัดแขน เตรียมตัวออกไปฝึกซ้อมต่อ
เหลียนเซิ่งทักขึ้นด้วยน้ำเสียงประหลาดใจสุดขีด “นี่นายจะไปแล้วเหรอ”
จ้าวจั๋วลั่วชะงักฝีเท้าอย่างลังเล “ทำไมเหรอ”
เหลียนเซิ่งมองไปยังคนเจ็บ “ไม่มีอะไร แค่นึกว่าพอซัดคนอื่นเจ็บแล้ว อย่างน้อยก็น่าจะอยู่ดูแลตามมารยาทขั้นพื้นฐานเสียหน่อย”
จ้าวจั๋วลั่ว “...”
จ้าวจั๋วลั่วลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เหมือนกำลังคิดตามคำพูดของเธอ จากนั้นก็นั่งลงข้าง ๆ แล้วทำหน้าที่คนดูแลจริง ๆ เสียอย่างนั้น
หมอมองเขาด้วยความแปลกใจอยู่บ้าง แต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา
เหลียนเซิ่งลากเก้าอี้มานั่งข้างเขาแล้วถามว่า “ศึกเก็บคะแนนคืออะไรเหรอ”
“...ก็แข่งเอาคะแนนสะสมนั่นแหละ” จ้าวจั๋วลั่วบอก “สาขาบัญชาการแข่งอย่างน้อยวันละรอบ สาขาอื่นวันละสองรอบ ส่วนสาขาพลรบเดี่ยววันละสี่รอบ”