กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
รู้จักตัวเอง
หลินเลี่ยหยุดเดินอยู่ข้างหน้า เหลียวหลังมาถามว่า “ต้องให้ฉันอยู่กินข้าวเป็นเพื่อนไหม”
เหลียนเซิ่ง “ไม่ต้อง”
หลินเลี่ยพยักหน้า เธอแค่ถามไปอย่างนั้นเอง
เธอยกมือขึ้นดูเวลา ดูท่าทางจะยุ่งมากจริง ๆ แต่ก็ยังถามต่ออีกประโยค “อยู่ที่นี่มีใครรังแกเธอไหม”
เรื่องในคราวนี้เห็นได้ชัดว่าเป็นเรื่องเข้าใจผิด พูดตามตรง เธอยังค่อนข้างไม่พอใจอยู่
“ไม่มี” เหลียนเซิ่งบอก “ก็แค่ประลองกันตามปกติ”
หลินเลี่ยส่งเสียงอืมในลำคอ
เหลียนเซิ่งไม่เคยมีเรื่องให้เธอต้องเป็นห่วงอยู่แล้ว ทั้งสองคนก็ไม่ได้มีเรื่องอะไรให้คุยกันนัก
หลินเลี่ย “ฉันไปละนะ”