การต่อสู้

การต่อสู้

เด็กหนุ่มฝั่งตรงข้ามกล้ามเนื้อแน่น แขนขายาว ดูท่าคงแรงเยอะน่าดู

เหลียนเซิ่งเคยลองวัดสมรรถภาพร่างกายตัวเองมาแล้ว พละกำลังต่ำเตี้ย การกระโดดระดับธรรมดา ความยืดหยุ่นแข็งทื่อ สิ่งเดียวที่มีประโยชน์พอจะเอามาใช้สู้ได้คงมีแค่สายตากับปฏิกิริยาตอบสนอง

ร่างกายยังพอฝึกให้แข็งแกร่งขึ้นได้ แต่สายตานี่สิฝึกยาก การจับทิศทางการบุก การขยับของกล้ามเนื้อ และรายละเอียดต่าง ๆ ของอีกฝ่าย จะบอกว่าเป็นสายตาก็คงไม่ถูกซะทีเดียว เรียกให้ชัดคงต้องบอกว่าเป็นสายตาอันเฉียบคม

ตัวเหลียนเซิ่งเองมีทั้งประสบการณ์รบโชกโชนและสัญชาตญาณเตือนภัย ร่างกายนี้อาจจะยังไม่เกิดปฏิกิริยาสะท้อนกลับแบบอัตโนมัติ แต่สมองก็สั่งการรับมือได้ทันท่วงที ซึ่งต้องยกความดีความชอบให้ปฏิกิริยาตอบสนองอันยอดเยี่ยมที่มีมาแต่เดิม

ถ้าว่ากันด้วยเรื่องพรสวรรค์แล้ว ‘เหลียนเซิ่ง’ จัดว่ายอดเยี่ยมมากจริง ๆ

แน่นอนว่าพรสวรรค์ของอีกฝ่ายก็ต้องยอดเยี่ยมมากเหมือนกัน เหลียนเซิ่งจึงต้องอาศัยชั้นเชิงเข้าช่วย

คู่ต่อสู้ส่งสัญญาณมือถามว่าเธอพร้อมหรือยัง เหลียนเซิ่งตั้งท่าแล้วกวักนิ้วท้าทายกลับไป

อีกฝ่ายเห็นแบบนั้นก็พุ่งตรงเข้ามาปล่อยหมัดตรงใส่ทันที

เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้คิดจริงจังอะไรกับเหลียนเซิ่ง จงใจเลี่ยงจุดอันตรายอย่างตาหรือจมูก แล้วเล็งไปที่แก้มด้านข้างของเธอแทน พอยั้งมือไว้ หมัดที่ปล่อยออกมาเลยไม่เร็วนัก