คำท้า

คำท้า

ใบหน้าของเหลียนเซิ่งแนบอยู่กับกระบี่ยาวของตัวเอง สัมผัสเย็นเฉียบส่งผ่านผิวหนังซึมลึกเข้าสู่เส้นเลือด แม้ดวงตาจะปิดสนิท แต่ความคิดกลับแล่นพล่านไม่หยุด

ไร้อาวุธ ไร้เสบียง ไร้กำลังเสริม พวกเขาจะผ่านพ้นฤดูหนาวนี้ไปได้ยังไง จะลุยข้ามแม่น้ำน้ำแข็งที่เหน็บหนาวที่สุดเพื่อกลับไปยังบ้านเกิดเมืองนอนได้อย่างไร นางยังเหลือพี่น้องอยู่อีกกี่คนกัน เหล่าทหารหาญของพวกเขาต้องใช้สองเท้าวิ่งรบและหลบหนี แต่อีกฝ่ายกลับควบอาชาชั้นดีที่ราชสำนักของพวกนางส่งไปชดใช้ให้ จะหนีพ้นการไล่ล่าปิดล้อมของข้าศึกได้หรือไม่...

เสียงฝีเท้าม้าถี่กระชั้นสะเทือนผ่านผืนดินเข้าสู่โสตประสาท พร้อมกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวเร็วและชัดเจนขึ้นทุกที ราวกับเสียงกลองศึกที่กระหน่ำรัวจนแก้วหูแทบจะฉีกขาด

“วิ่งเร็ว—!”

คำพูดยังไม่ทันหลุดพ้นลำคอ เหลียนเซิ่งก็ลืมตาขึ้นมาทันที

สิ่งที่ปรากฏสู่สายตาคือขอบหน้าต่างโปร่งใส แสงแดดเจิดจ้ากำลังส่องกระทบลงบนมือของเธอ

ใต้ร่างไม่ใช่ผืนดินเฉอะแฉะ สิ่งที่หนุนอยู่ก็ไม่ใช่ดาบกระบี่เย็นเฉียบ เหลียนเซิ่งรู้สึกเหม่อลอยไปชั่วพริบตา

ฝันไปนี่เอง

มาอยู่ที่นี่ได้พักหนึ่งแล้ว แต่เธอก็ยังคงหวนนึกถึงอดีตของตัวเองอยู่เรื่อย