เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 452 "การต้อนรับอันแสนสุขของเถ้าแก่หวัง"
เถ้าแก่หวังที่นั่งขดตัวสั่นเทาอยู่ข้างๆ เดิมทีเขายังหลับตาปี๋ ตัวสั่นสะท้านราวกับกระด้งร่อน เมื่อเขาเหลือบไปเห็นตอนที่งูเห่าถูกจัดการจนตาย เขาก็ลืมตาขึ้นพรวดด้วยความตกใจ ร้องไห้โฮลั่น เท้าอ่อนทั้งสองข้าง ถึงกับฉี่ราดในกางเกงทันที ใต้หว่างขาเปียกชุ่มเป็นบริเวณกว้างอย่างรวดเร็ว เขายกมือทั้งสองขึ้นประนมไหว้อย่างลนลาน พร้อมกับค้อมคำนับขอความเมตตาต่อเฉินเจียหนานไม่หยุด หัวโขกขึ้นลงตามการเคลื่อนไหว จนหน้าผากเกือบจะแตะพื้น "พี่ใหญ่ พี่ใหญ่ทุกท่าน ผมไม่เคยล่วงเกินพวกท่านเลยสักนิด ไม่เคยลักพาตัวพี่น้องของพวกท่าน ยิ่งไม่เคยข่มขู่เพื่อนของพวกท่านเลยนะครับ
พวกท่านใจบุญ ทำบุญด้วยเถิด ดูที่ผมแก่แล้วคนหนึ่ง ปล่อยผมไปเถอะครับ!" พูดจบ เขายังยกมือขึ้นเช็ดน้ำมูกและน้ำตาบนใบหน้า แล้วร้องไห้ครวญต่อ "แม่แก่ของผมที่นอนเป็นอัมพาตอยู่บนเตียงที่บ้าน ยังรอให้ผมเปลี่ยนผ้าอ้อมให้อยู่เลยครับ
ยังมีลูกเล็กๆ สองคนของผม ถ้าตอนกลางคืนไม่มีผมอยู่เป็นเพื่อน พวกเขาต้องร้องไห้โฮแน่ๆ ถึงพวกท่านจะไม่สงสารผม ก็ขอให้สงสารพวกเขาด้วยเถิดครับ! บอกตามตรงเลย ผมเองก็ชีวิตลำบาก แทบจะประทังชีวิตไม่ไหวแล้ว เมียถูกคนอื่นขุดเชิงไป พ่อที่ไร้ความสามารถก็ยังถูกแม่เล้าล่อลวงไปอีก!"