เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 451 ท่านผู้เฒ่า ข้าไม่ใช่วีรบุรุษ ข้าเป็นแค่คนขี้ขลาด
ราวสิบกว่านาทีต่อมา เปียวจื่อ ต้าจินจื่อ หลัวจู และเผยเชี่ยนเชี่ยนก็เดินตามงูเห่ากับเถ้าแก่หวังออกมาจากประตูใหญ่ซินซื่อเจี้ย พอข้ามถนนไป งูเห่าก็เหลียวซ้ายแลขวาไปมา
ทันใดนั้น เสียงคำรนของเครื่องยนต์ก็ดังขึ้น รถจินเปยคันหนึ่งพุ่งมาจากไม่ไกลด้วยความเร็วสูง ในพริบตาเดียวพร้อมเสียงเบรกที่แสบแก้วหู รถก็หยุดลงตรงหน้างูเห่ากับเถ้าแก่หวังแทบจะเฉียดตัว ฝุ่นตลบฟุ้งขึ้นมาทั่วบริเวณ
ประตูรถจินเปยถูกกระชากเปิดออกดังโครม เสียงหนึ่งที่เย็นยะเยือกถึงขีดสุดดังออกมาจากข้างใน “ขึ้นรถ!” เฉินเจียหนานนั่งอยู่ในรถ เอนตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย สายตาคมกริบเหมือนใบมีดพุ่งตรงออกไปนอกรถ
เมื่องูเห่าเห็นเฉินเจียหนานที่นั่งอยู่แถวกลาง สีหน้าก็ซีดเผือดในทันใด ร่างกายก็ตื่นตัวระวังโดยไม่รู้ตัว กลิ่นแห่งความตายพัดโชยมาจากในห้องโดยสารเข้าปกคลุมตัวเขา
ใบหน้าแบบนี้ไม่เข้ากับการเป็นเลขานุการคนสนิทของหัวหน้าหัวโขนในหน่วยงานอย่างแน่นอน ในสมองเขาเกิดเสียงดังกริ๊กขึ้นมาทันที มีลางร้ายแผ่ซ่านไปทั่วใจ เขาเพิ่งจะอ้าปากพูด ริมฝีปากขยับอยู่ไม่กี่ที เถ้าแก่หวังที่อยู่ข้าง ๆ ก็ชิงพูดขึ้นก่อนแล้ว เถ้าแก่หวังเบิกตากว้าง เส้นเลือดที่คอปูดโปนขึ้นมา ตะโกนถามเฉินเจียหนานเสียงดัง “เจ้า…ไอ้ลูกหมาเจ้านี่เป็นใคร?” พลางพูดพลางก็ยังโบกมือไปมา
เฉินเจียหนานส่งเสียงฮึดในลำคอ ร่างกายก็ตั้งตรงขึ้นในทันที สองมือตบลงบนเข่าอย่างแรง แล้วคำรนว่า “ข้าให้ขึ้นรถ ได้ยินไหม?”