กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 254 ข้าปล่อยวางเจ้าไม่ได้
เสิ่นเยวี่ยหมิงหาเด็กเล็กหลายคนนอกตรอก ให้แต่ละคนถือเหรียญทองแดงหนึ่งกำมือ ไปส่งจดหมายตามบ้านต่าง ๆ
เวลานี้วั่งอันตามย่าอยู่ในห้องครัว มือถือแผ่นไข่ทอด กัดคำเป็นครั้งคราว ใบหน้าเปี่ยมด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“ย่า ท่านแม่เหตุใดจึงตีท่านพ่อหรือ”
หานซื่อ: “……”
ในใจนางอดบ่นไม่ได้ อย่างน้อยก็ควรหลบเด็กบ้าง ฝ่ามือเดียวที่ตีลงไปกลางวันแสก ๆ เช่นนั้น เจ็บใจแทบขาด ยังดีที่ไม่มีคนนอกเห็น ไม่อย่างนั้นซิงเอ๋อร์คงถูกผู้คนหัวเราะเยาะจนตาย
วั่งอันเอียงศีรษะกล่าวว่า “ข้ารู้แล้ว แน่แท้ท่านพ่อซน ท่านแม่จึงโกรธท่านพ่อ บางครั้งเห็นน้องชายซน ข้าก็อดทนไม่ไหวอยากตีพวกมัน พอตีเสร็จพวกมันก็เชื่อฟังดี”